Friday, December 11, 2015

A love-aholic gets a bad loving

" Την είχαν ξυπνήσει τα αναφιλητά του,καθώς γεννιόταν η μεμονωμένη εξέγερση των συναισθημάτων του και των σκέψεών του. Η αδυναμία του,τον ισοπέδωνε.. Οργισμένα και απογυμνωμένα φώναζαν τα μάτια του,ενώ η κάθε της σκέψη,σαν προσβολή διείσδυε μέσα του..
Ανένδοτη πλέων,απαθής. Είχε πλέων ξαπλώσει... Είχε ξαπλώσει και είχε τυλιχτεί τα σεντόνια.
Ατάραχη. 

- Συμβαίνουν αυτά. Αύριο θα'σαι 'ντάξει.
Είχε χάσει,τον σεβασμό της,την ανοχή της. Τα είχε πάρει ο βορριάς,μαζί και τις αναμνήσεις,
τα όνειρα και τις υποσχέσεις . Ήταν προδωμένος,γιατί γνώριζε. Φλεγόταν στην σκέψη οτι την είχε υπερ-τιμήσει,αλλά οι φλόγες δεν έφταναν την ψυχή και το θολωμένο μυαλό. Τον είχε φυλακίσει,αλυσοδέσει. Πανούργο φύλο,διεκδικητικό,τυρρανικό! "
Δεκτό το πρώτο χτύπημα.
"  Το πρωινό του ξύπνημα,ένα φιλί με γέυση βαθυκόκκινου κρασιού,ένα χάρτινου είδους έρωτα και ενός άκρως δηλητηριώδης ψέματος .
- Καλημέρα ψυχή μου.
Υποφερτό. Τα μάτια τους δεν συναντιούνται, μα αυτός ψάχνει μικρά ίχνη για να νιώσει διαψευσμένος.
Κενό.
Αναδύεται στα ενδόμυχά του η επιθυμία της επανένωσης,η άγνοια για την κατάδωσή του,η απόρριψη των καλά κρυμμένων μυστικών της. 

Μα κάθε φορά ξυπνάει το θεριό."
Τέλος.

Monday, November 16, 2015

Οφθαλμό αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος ;

" Πλέων τις αποκαλεί όμορφες αναδρομές στο παρελθόν. 
Ο εγωισμός έχει ηττηθεί και παίρνει τον δρόμο του για κάπου πιο μακάβρια. Τον έχει διώξει και μαζί του τις στοιχειωμένες της μέρες. Ουδείς αξίζει να συζεί με σκιές και φαντάσματα,έτσι επωφελήθηκε απ´τες βροχές των δακρύων και ακολουθεί ένα νέο ουράνιο τόξο όπου οι χρωματισμοί του,φέρνουν μια παράδοξα ενισχυμένη αγαλλίαση.
Γαλανόλευκες δόξες σχηματίζει η νεφέλη αφιερωμένες σε μαραμένους,δύστροπους και κυρίως στους Ικάρους. "
Χωρίς τους χαλασμούς η Οδύσσειά σου βουλιάζει,καθώς η γέφυρα της Ιθάκης γίνεται συντρίμια, εσύ συνεχίζεις να βυθίζεσαι στον άμαχο Σου ωκεανό.

Sunday, November 1, 2015

Πρόσω ολοταχώς!

" Είναι αναπόφευκτο,να δακρύζει η σελήνη γιατί τα δικά της δάκρυα είναι πλέων στεγνά ... " 
Η διαδρομή είναι μακρινή και καθώς κάνει ένα επιπλέων βήμα,το σύμπαν συνομοτεί ξανά και την σπρώχνει πίσω παρ'όλη την απόσταση που είχε διανύσει. Πίσω,στο σημείο .
Άξια τιμωρεία,οι επουλωμένες πληγές να αιμορραγούν δις! Ανεφοδιασμένη,η αντίσταση δεν είναι πλέων προσόν. Κάποιος κάπου εκδικείται δικαίως.


Saturday, October 10, 2015

Dreamer

Το κύμα του πάθους καταγραφόταν σε μια ατελή σκίαση στα μάτια της. 
Πάθος,ο πόθος για εξωτερίκευση ενδόμυχων επιθυμιών του παντοδύναμου ερωτισμού. Να κινήσε ερωτεύσιμα,να δρας και να μιλάς με στοιχεία ερωτισμού.
Ερωτας!
Θυμίζει πούπουλα,λευκά σεντόνια και ένα γλυκό βαθυκόκκινο μεθύσι.
Ερωτεύσιμη.
Κάθε λογής βλέμμα είναι υποσχόμενο για κάθε λογής ανταπόδοση.
Οι ελαφρές αθώες ανακοπές πίσω απ´το στήθος,που εκπονούν ανελέητες δόσεις ρομαντισμού,καίνε τα σωθικά... Με καύσιμα άκρως εθιστικά.
Εθιστική η αύρα Του,απαραίτητη η Δόση μου.
Δόσεις πάθους.
Έρωτας! Πάθος. Είναι σύμφωνοι.
Ανυπάκοη,ανισόρροπη ξανά,καρδιά.

Dance me to the end of love

Αραχτά και light, οι χαρμόσυνες μελωδίες κουδουνίζουν αγαπούλες .. Χόρεψε μαζί μου στον ρυθμό του ρομαντισμού,αφέσου για μια ακόμη φορά στις ακτές του έρωτα μωρό μου. 
Ταξίδεψέ με,αντάμειψέ με... 
Χάρισε μου αιώνια ζωή με την πίστη στα άλυτα δεσμά μας.
Επίτρεψε μου το χαμόγελό σου,για να ισορροπώ. Ορκίσου να είσαι πανταχού παρών στις ευτυχίες μου και μίλια μακριά στις γκρίζες μου μέρες. 
Αν δεν θα μπορούσα να σε κρατήσω μακριά απο κάθε δυστυχία, τότε έχω αποτύχει στις απώτερες μου επιθυμίες.

Tuesday, September 22, 2015

The giveaway

Πάει,μας τελείωσε και αυτό... Ε λοιπόν,σήμερα έχω δώσει το είναι μου. Έχω 'ξεφορτωθεί΄ ένα κομμάτι μου και το παρέδωσα αλλού . Έχω δώσει τον λόγο μου,την όποιαδήποτε τιμή/αξιοπρέπειά μου και συνεχίζω.. Κάτι πολύτιμο για κάποιον πολύτιμο. Ίσως! Λοιπόν,όλα πάλλονται σε μια αβεβαιότητα,σε μια λευκή κλωστή που αναμένει το τελικό αποτέλεσμα.
Ειλικρινά,εχάθηκα.. Πάλε αλήθκεια δεν ξέρω τι παίζει... Εν το χάρισμα μου αλόπως να συγχίζουμαι,να κάμνω ανόητες κινήσεις τζαι να παραφέρομαι.. Ε ξέρεις τι.. Όντως επαρέδωσα,οτι είχα.. Τζαι που το παρέδωσα ; Στα παρελθοντικά υπάρχοντα μου,στα (τότε) παντοτινά μου.
Βλέπεις οι υποσχέσεις εν πολλή κουβέντα,εν αννίεις το στόμα σου τζαι πετάσσεις θκιο-τρεις μ@λακ*ες να περνά οι ώρα. Ό,τι στην ευχή εξιστόμισα τότε,εννούσα το... Καλό ή κακό.
Ίσως εν τζαι που τα λλία καλά μου! Μπορεί τζαι όι,μπορεί να μιλώ απλά πολλά τζαι να κουράζεσαι το πολλύ μπλα μπλα... Ντα όπως το πάρει ο καθένας.
Το κύμα της αναπροσαρμογής παλεύει να αγγίξει τον βυθό μου. Μα ποιές προσαρμογές στους απροσάρμοστους,που να χτίσεις βάσεις σε γή συνεχώς ταραγμένη ; ..

Saturday, September 19, 2015

Όταν έχω εσένα/Άισμας

Φταίχτες τα μάτια σου,ζωή μου..
Φταίχτες για την απώλειά τους απ'την ζωή μου,ζωή μου.
Υπνωτισμένη με βρίσκεις μάτια μου και βρες μου γιατρειά..
Είναι γεγονός,τα μάτια ερωτεύεσαι... Τα μάτια αναζητάς,η οδός της ψυχής ως λεγάμενο.. Ψυχή μου!
Έπειτα,ερωτεύεσαι στιγμές,λόγια,πράξεις... 
Βασικά η φάση ούλλη ποιά ένει ; Εκόπηκες πελλέ,εν περνάς στον επόμενο γύρο... Ανεξεταστέος να το πώ ; Να τα δώκεις ξανά ούλλα Σεπτέβρη να το πω ;
 Η ληφθείσα απόφαση απο τον σύλλογο Συναισθημάτων&Υιοί,πάρθηκε.
Στάσιμος. 
Στάσιμος,λόγω ανικανότητας αντεπέδωσης του πιο απλού πραμάτος.
Ποιού πραμάτος ; ΤΟΛΜΗΣ,π*&ττιλίκη βασικά.
Άσε αρφούι,maybe the next subject is more successful to you anyhow.
Και βυθίζεσαι,δεν υπάρχουν παρελλειπόμενα... Είναι οι αναμνήσεις,η σύνδεση.. Η πιο όμορφη ανάγκη,απο το άτομό σου.. Η γλυκιά τύφλα που σε κάνει να αγνοείς ελαττώματα,τις μεγαλύτερες αμαρτίες,τις αθώες σου κοινωνικές 'στερήσεις' .. Γιατί ο δικός σου,σημένει τα πάααντα για σένα.
Εεεε ντα,μετά που την εξέγερση,έρκεται πάλε η θλίψη τζαι το γιατί,γυρίζεις πλευρό,κλέεις,τζοιμάσε... Την επόμενη μέρα ξυπνάς τζαι θκιαολίζεσαι γιατί είσαι so stupid in love.

Monday, August 17, 2015

Miss youuu. Maybe

#Chapter 2


Συνεχίζω ακάθεκτα να αποδεσμεύομαι απο κάθε είδους συναισθηματισμού.
Έκλεισα το βιβλίο του. Έχω μείνει στην αρχή,δεν έχω την ψυχή να του γράψω. Να γράψω για μας,πως περνώ,πως περνούσα μαζί του. Δεν μου έχει μείνει ψυχή.
Κατατάλλα είχα αρχίσει πολύ όμορφα,του εξηγούσα τα ανάμεικτα συναισθήματα μου,την ανεπρόκοπη μου συμπεριφορά,το πόσο πολύτιμος μου ήταν .
Και μόλις τώρα αρχίζει ένα νεο τεράστιο και ΑΙΩΝΙΑ βασανιστικό κεφάλαιο. Το ΗΤΑΝ.
Το παρελθόν,το τι θέλω. Το τι έχω και το τι δεν έχω.
Είμαι εγωίστρια, και με το δίκιο μου δηλαδή.. Σπάνια μου έχουν αρνηθεί το θέλω μου.
Μα πως να αρνηθείς στα λεγόμενα puppy eyes ;

Πίσω στο θέμα μας λοιπόν. Σ'αυτή την περίπτωση, ΘΕΛΩ και δεν μπορώ να έχω.
Πιστεύω αγαπητέ μου ακροατή καταλαμβαίνεις τι πάει να πει αυτο. 

Αν όχι ; Να σου πω. Πόλεμος!
Λοιπόν,αυτή είναι η τρέχουσά μου ανυσηχία.
Ήθελα να ικανοποιηθεί ο εαυτός μου ή ήθελα εκείνον απλά πίσω ;
Φυσικά,μου έχει χαρίσει ανεκτίμητης αξίας αναμνήσεις. Αυτό είναι που πονάει. Οι αναμνήσεις.
Με είχε αγαπήσει(?),παρόλο που είμαι άγαρμπη,νευρική,ανύσηχη,ασταθής και όλα τα άλλα τα καλά.

Ακόμη θαυμάζω το γεγονός ότι είχα πάρει τα μυαλά κάποιου σαν αυτόν.
Άνθρωπος σταθερός,λογικός,αξιολάτρευτος και όλα άλλα τα κακά...
Oh well, συγκρίνεις τώρα.
Κάπως έτσι μπορείς να καταλάβεις το πως τελείωσε αυτό το παραμύθι,ποιος προσμένει,ποιος τ'αφήνει πίσω και ποιος τα ανασκοπεί .....
Δεν θέλω να τελειώσει. Και δεν έχει τελείωσει,at least ώσπου να ανακαλύψω τι παίζει. ( ; ! )
Πονάει πιο πολύ να το κόβεις απτην μέση. Τι κι αν δεν έχει κοπεί ;
Τι κι αν οοολα αυτά είναι απλά δοκιμασίες ; Θα μου πεις giiirl wake up. It's over.
Ακολουθώ αυτό που ΘΕΛΩ. Την καρδιά μου.
Ακολουθεί αυτο που ΠΡΕΠΕΙ. Την λογική.
Γάμα τα.

much love,yours x x x

Tuesday, August 11, 2015

A well poisoned rose

 Ως θεατής μιας καθημερινής παράστασης,ίσως αναπαράστασης... Με την σειρά μου επιτρέπω στον εαυτό μου να φερθώ ως κριτής κατά την ανάλυση του έργου.
Όλα αρχίζουν απο ένα λάθος όργωμα.
Έσπειρες κηπουρέ το ομορφότερο και το πιο αξιοζήλευτο λουλούδι σε ξερόχορτα.

Αιώνια μετανάστης. Απο κήπο,σε κήπο. Αιώνιος κυνηγός της ο φθόνος... Απο άστρο σ' άστρο.
Μεγαλώνοντας, η ψυχική και εξωτερική ομορφιά της, μαγνήτιζε κάθε ζωντανό.
Τι να κάνεις την ομορφιά,όταν τα αγκάθια σου αντί να σε προστατεύουν, ζηλεύουν την αρχοντιά και την έμφυτη γαλήνη σου ; Τριανταφυλλένη.
Κορώνα ή γράμματα ;
Σε ποτίζουν δηλητήριο, καλή μου. Μα η συνείδησή σου δεν αφήνει τις υποψίες να καταλάβουν τα σωθικά σου.
Έχεις πονέσει Τριανταφυλλένη. Μα είσαι ατράνταχτη. Αντέχεις και παλεύεις.
Χάρισες τα πιο πολύτιμα ροδοπέταλά σου,σε κάκτους, σε δαιμόνιους.
 Ξαναγεννιούνται όμως, και τα αφήνεις να ημερώνουν κάτω απ΄την σκιά σου.
Λύγισαν τα αγκάθια σου,δεν τα αφήνεις να σε ξεριζώσουν. Έχεις γίνει σκληρή.
Μα ομορφότερη όσο ποτέ.
Τα ομορφότερα λουλούδια τα φροντίζουμε,Διάβολε. Τα αγαπούμε, Φθόνε.
Δεν τα σκοτώνουμε, Κόσμε.

Friday, July 31, 2015

Blue moon affection

#Chapter1

Όταν η φωτιά,καλείτε να επιλέξει μεταξύ βουνού και θάλασσας...
Στάχτη τα όνειρά της,σβήνει η φλόγα της.
Βλέπεις οι νόμοι της φύσης είναι ακάθεκτοι.
Απο όρη σε ωκεανούς και απο ωκεανούς σε όρη ;
Εύφλεκτη σαν ήταν,παρασυρόταν σε δυο ανάρμοστες πυρκαγιές.
Μυστική συνουσία!
..Ώσπου το βουνό βρήκε την θάλασσα.



Thursday, July 30, 2015

Time traveller

" Και τι λιμάνια άλλαξα και τι πλοία ..
Ελεύθερος ταξιδιώτης γεννήθηκα, κι ελεύθερος θα πεθάνω.Ταξιδεύω τον χρόνο,πίσω.. Που με ενθαρρύνει να ανέβω πιστά τα σκαλοπάτια της απελευθέρωσης.
Πίσω, στα μακάρια και τις δυσφορίες. "
Ελευθερία,στόχος ζωής... Τι είναι η ελευθερία ; Η ατελείωτη αγάπη. Και πως το επαληθέυεις ;
Είσαι ευτυχής ! Είναι όλα ένας σύνδεσμος,που αρχίζουν και τελειώνουν με την αγάπη.
Αν θες να'σαι ευτυχής,να αγαπάς. Κι αν αγαπάς είσαι ελεύθερος.
Ν'αγαπάς την ζωή,την φύση και πάνω απόλα εσένα.
" Κυνηγός λοιπόν,αυτών των τριών αγαθών,των ονείρων,των στόχων μου..
Έχω αντιμετωπίσει κελιά,φρουρούς,ποινές. Έχω περάσει απο δίκες,δικαστές και έχω ονομαστεί
κατηγορούμενος. Αστείο δεν έιναι ; Να παλεύεις για τα αγαθά που θες να κερδίσεις στην τελική, και 
κατηγορείσαι για εξαπάτηση.. 
Δεν έχω ζητήσει συγγνώμη για τα 'αδικήματά' μου. Τα έχω πράξει και είναι μέρος του εαυτού μου,μέρος της ανερχόμενης μου επιτυχίας ."
Σε μυριάδες ακόμη μπουντρούμια κι αν με κλειδώσουν,η μάχη δεν παύει.
Μαχητής γεννήθηκα και μαχητής θα πεθάνω .

Thursday, June 4, 2015

No break downs

Ταξιδεύω,ταξιδεύω πολύ.
Χθες έφυγα απ'το λιμάνι μου. 

Απ'το πλοίο μου .
Συνήθως δεν είμαι ένας απλός επιβάτης.
Εγώ ήμουν το ταξίδι μου,εγώ ήμουν η μικρή ξύλινη βάρκα.
Ανεξάρτητη και ελεύθερη.
Αυτός με έκανε έτσι.
Αυτός με έκανε επιβάτη στο πλοίο μας.
Μα για να δεις,η θάλασσα δεν συμφωνούσε με αυτό το μικρό,αθώο έγκλημα.
Έτσι ενοχλημένη η κυρία,μας δοκίμαζε με τρικυμίες,φουρτούνες,ανέμους και όλα τα άλλα επακόλουθα...
Θαλασσοταραχές λεν.
Τα αντέξαμε,εγω και εκείνος. Εμείς, βασικά.
Μα την αγαπούσαμε όσο κι αν μας εκμεταλλευόταν σαν θεριό.
Ναυτία.
Έτσι στην τελική χάσαμε.
Νίκησε αυτή .
Αμ' ποια άλλη.

The dilemma


Συγνώμη, σου είχα υποσχεθεί να μην δακρύσω ποτέ ξανά για σένα...
Ελπίζω μια μέρα να με συγχωρήσεις,να συγχωρήσεις την στάση μου,να συγχωρήσεις εμάς.
Απο την μέρα που με έκλεψες ,έκλεψες όλο μου το είναι. Απο εκείνη την μέρα δεν μπορούσα να φανταστώ πως ζούσα πριν και πως θα ζούσα μετά απο εσένα.
Ήταν η περηφάνεια μου,η ευτυχία μου,ήταν εγώ και αυτός. Κάθε εμπόδιο μας ένωνε.
Την πατήσαμε,
μα αγάπησα,άντεξα,πληγώθηκα,έκλαψα.

 Σαν εμπρηστής,πυρ και φεύγα!
Η ζωή μου ; Η χαρά του,το γέλιο του,το χαμόγελο του.
'Ηταν Πέμπτη,χειμώνας. Ντουμάνι.
Υπήρχαν τόσα που σχεδίαζα... Ονειροπωλούσα όπως πάντα,μου θύμωνε να κρατηθώ απ'την γη και σταματήσω τα ατελείωτά μου αέρινα ταξίδια.
Του το'χα πει,δεν είμαι εγω για τέτοια.
Αλλάξαμε καρδιά μου,ερωτευτήκαμε,τα βρήκαμε. Μα χαθήκαμε, στο χάος του έρωτα και να'μαστε τώρα.
Να με συγχωρεί,μα θα'μαι εδώ. Να με συγχωρεί,μα δεν έφυγα ποτέ.
Να με συγχωρεί,μα δεν υπάρχει τέλος...
Μεθυσμένες υποσχέσεις,μεθυσμένα μυνήματα...
Πρωτοχρονιάτικα σ'αγαπώ.
Να'ναι στα καλύτερά του,τίποτα άλλο. Να προσέχει,σαν να προσέχει εμένα.
Τίποτα άλλο,καμία επαφή,ας είναι...
Ένα μεγάλο ευχαριστώ και ένα μεγαλύτερο σ'αγαπώ .

Friday, April 17, 2015

Κατα τον δαίμονα εαυτού

Αναδρομή.
Έσπευαν να χαθούν στο ταχύ ρεύμα και να καταρρακωθούν στα άκρως οργισμένα νερά του καταρράκτη.
Οι αναμνήσεις. Οι ενοχές. Η θλίψη. Το γιατί..
Το υπερ-φορτωμένο υφαίστειο εξερράγη.
Καυτά δάκρυα έσβησαν κάθε ίχνος γαλήνης.
Ο πυρήνας πανίσχυρος πλέων,χύνει βλασφημίες ανελέητα,μολύνει κάθε μακάρια ύπαρξη.


Monday, March 2, 2015

Sounds like love

.. " Χωρίς πανοπλία,άοπλη. Δεν σε φοβάμαι,δεν χρειάζομαι κανένα εφόδιο για την μάχη.
Άθελά σου η μή. Με κατεδάφισες,μα έχεις χτίσει νέα γη στις ρίζες μου.
Νέο εγώ,νέο εσύ. Ένα νέο εμείς αδιαπέραστο,ακατανίκητο .
Ομολογώ,πιστός εργάτης στη γη σου. Συνεπής κύμμα του λιμανιού σου.
Υπόσχομαι διαταραχές.. Σεισμούς,υφαίστεια,πλυμμήρες.
Υπόσχομαι,θλίψη,οργή,ζήλεια,κούραση.
Πάνω απ'όλα όμως,υπόσχομαι οτι αυτό θα ριζωθεί,θα φθαρτεί.. 
Αλλά θα είναι το πολυτιμότερο μου μενταγιόν,απ'αυτά.. Τα σφραγισμένα . "

Αποκάλεσέ το όπως θες,θυμήσου η ξέχασέ το. Εγώ,είμαι εδώ.
Πίστεψέ το η αγνόα το. 
Αυτό,δημιουργήθηκε μέσα μου,απο καιρό. 
Δεν ζήτησα ανταπόδοση. Δεν περίμενα ανταπόκριση. Ένιωσα! Επέμενα.
Σε κατέλαβα . Αυτή είναι η μαγεία..
Χρονιαίοι πολέμοι διεξάγονταν μέσα μου. Άξιζαν, ξέρεις ;
Η ιστορία συνεχίζεται ...
Ξέρεις ; 



Friday, January 30, 2015

Η πιο σκοτεινή μυστική σου αδυναμία,το πιο ισχυρό σου όπλο

Once you start facing your insecurities,weaknesses and fears,you will realize how strong you are.
There are no weak people,you're not weak. At all .
You're just terrified,surrounded by that ''one thing'' .
You have never tried much . You know how to complain about any " living " problem,
don't you?
But have you ever really thought how to get over it, for real ?

Monday, January 19, 2015

Μπλε όνειρα

Και ξαφνικά,βρίσκομαι να επιπλέω,να πνίγομαι και να προσπαθώ να βγω από όλη αυτή την πίεση,την πίεση του νερού,μα και του αέρα,κάπου που βρέθηκα για πρώτη φορά,κάπου που τίποτα είναι λογικό,κάπου που η λογική μπερδεύεται. Μ’αρέσει αυτή η αίσθηση,η αίσθηση της παράνοιας,η αίσθηση που μπορείς να συνθέσεις,να δημιουργήσεις. Χωρίς λογική,χωρίς εμπόδια,το μυαλό δρα ελεύθερα και ανοιχτά. Παράλληλα,το μέρος θυμίζει έρωτα,πληγωμένες καρδιές,ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Η πυκνότητα των αναμνήσεων μεταμφιεσμένες σε πνεύματα,ψυχές… Μου επιτέθονταί μαζί με τον καπνό των επιθυμιών,με αποπαίρνουν και νιώθω ακόμα πιο ευάλωτη. Μα η διήγερση με παίρνει ακόμα πιο κάτω,ακόμα πιο βαθιά. Ίσως να μου αρέσει αυτή η σύγχυση,ίσως να την απολαμβάνω,ίσως να μην είναι τόσο κακό τελικά να χάνεσαι σε όνειρα . 

Ταξίδι ψυχής,σώματος και νου

" Πάρε με μαζί σου,φόρτωσε με πάνω σου,φόρεσε με σαν να είμαι το αγαπημένο σου άρωμα και ας αρχίσουμε το μακρινότερο ταξίδι. Κι αν στην αρχή σε βαραίνω,σε πονάω,άντεξε με,απλά κράτα με και κρατώντας,συνηθίζοντας,ο πόνος θα φύγει,το βάρος θα απαλύνει,θα είμαστε πλέων ένα,αγάπη μου.
Από την ψυχή,ως το σώμα,απ’το σώμα ως την ψυχή. Ας πιούμε σ’αυτό,ας πιούμε στην ένωση μας. Διανύοντας χιλιόμετρα,ας περπατήσουμε πνευματικά,μα και σωματικά. Μεθυσμένοι,ας ανεβούμε τα σκαλοπάτια της απελευθέρωσης, μεθυσμένοι ας βρούμε την γη της Επαγγελίας . Εκεί που η ευτυχία δεν έχει όρια,ούτε τελειωμό. 
Κάθε βήμα μας δυναμώνει,το ταξίδι,μας ολοκληρώνει… Ίσως να έχει τελειωμό,ίσως να είναι ατέλειωτο,ίσως κουραστικό,ίσως να παραμένει αδίψαστο. Αχόρταγο “

I step into my mind,I’m lost in my thoughts

Η αγαπημένη της ιδιότητα,να ξεφεύγει από τον κόσμο,να κάνει την αγαπημένη της απόδραση. Ίσως μόνο αυτή μπορούσε,να ξεφεύγει από την πραγματικότητα, να προχωράει,να βλέπει που πάει,μα στο μυαλό της να είναι σε άλλη διάσταση. Ένιωθε τις σκέψεις τις να παίρνουν αέρινη μορφή. Τα μάτια της έβλεπαν γύρω της,μα η αλήθεια ήταν ότι δεν αισθανόταν αυτά που έβλεπε,μα ο εγκέφαλος κατακτούσε την όψη της,έβλεπε αυτά που σκεφτόταν,παράξενο… Μα μοναδικό.
Το έκανε συχνά,άθελα της,γλιστρούσε σιγά σιγά στον κόσμο των αισθήσεων και των σκέψεων. Ήταν ολομόναχη,μα ήταν ο,τι καλύτερο,μόνο σε αυτή την περίπτωση. Μεταφερόταν στο μυαλό της,έβλεπε πιο καθαρά η συνείδηση της,χωρίς να έχει την αίσθηση της ώρας,χανόταν και πάλι στον κόσμο της. Πάντα "

The Loss

Είχε αρχίσει να λιώνει.
Είχε αρχίσει να νιώθει ένα με την φλόγα που έρεε στο αίμα της.
 Ήταν στο γνωστό μέρος και πάλι.. Κάπου που είχαν αρχίσει να συρρικνώνονται τα νέφη,εκεί που δυσπιστούσαν τα ουράνια και κυρίευε το γκρι.
Γνωστή τοποθεσία,ένα μέρος που σύχναζε στις σκοτεινές της μέρες.
Σκάλιζε το χώμα,προσπαθώντας να βρει ίχνη Άνοιξης.
Η Άνοιξη είχε χαθεί.
Πουθενά στον χάρτη της. Έχασε ακόμη ένα προσόν,την τελευταία της όαση.
Έχασε την ιδιότητά της,την μοναδικότητα της Άνοιξης.
Όσο έσκαβε στο ήδη υγρό ξερόχωμα και καταριόταν την τύχη της,τόσο ξεσπούσαν τα νερά,
οι ανεμοθύελλες, η οργή.
Παγιδευμένη στις πηγές του κακού,ζητά λύτρωση.
Με την βοήθεια της κακοκαιρίας,στο άγονο έδαφος γεννιόνταν ελπίδες απελευθέρωσης.
Πίσω απο το φως όμως,κρύβεται το σκοτάδι,κι αν δεν συνηθίσεις στις σκιές,οι αρετές δεν σου είναι ποτέ αρκετές.