Monday, January 19, 2015

Μπλε όνειρα

Και ξαφνικά,βρίσκομαι να επιπλέω,να πνίγομαι και να προσπαθώ να βγω από όλη αυτή την πίεση,την πίεση του νερού,μα και του αέρα,κάπου που βρέθηκα για πρώτη φορά,κάπου που τίποτα είναι λογικό,κάπου που η λογική μπερδεύεται. Μ’αρέσει αυτή η αίσθηση,η αίσθηση της παράνοιας,η αίσθηση που μπορείς να συνθέσεις,να δημιουργήσεις. Χωρίς λογική,χωρίς εμπόδια,το μυαλό δρα ελεύθερα και ανοιχτά. Παράλληλα,το μέρος θυμίζει έρωτα,πληγωμένες καρδιές,ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Η πυκνότητα των αναμνήσεων μεταμφιεσμένες σε πνεύματα,ψυχές… Μου επιτέθονταί μαζί με τον καπνό των επιθυμιών,με αποπαίρνουν και νιώθω ακόμα πιο ευάλωτη. Μα η διήγερση με παίρνει ακόμα πιο κάτω,ακόμα πιο βαθιά. Ίσως να μου αρέσει αυτή η σύγχυση,ίσως να την απολαμβάνω,ίσως να μην είναι τόσο κακό τελικά να χάνεσαι σε όνειρα .