Monday, January 19, 2015

The Loss

Είχε αρχίσει να λιώνει.
Είχε αρχίσει να νιώθει ένα με την φλόγα που έρεε στο αίμα της.
 Ήταν στο γνωστό μέρος και πάλι.. Κάπου που είχαν αρχίσει να συρρικνώνονται τα νέφη,εκεί που δυσπιστούσαν τα ουράνια και κυρίευε το γκρι.
Γνωστή τοποθεσία,ένα μέρος που σύχναζε στις σκοτεινές της μέρες.
Σκάλιζε το χώμα,προσπαθώντας να βρει ίχνη Άνοιξης.
Η Άνοιξη είχε χαθεί.
Πουθενά στον χάρτη της. Έχασε ακόμη ένα προσόν,την τελευταία της όαση.
Έχασε την ιδιότητά της,την μοναδικότητα της Άνοιξης.
Όσο έσκαβε στο ήδη υγρό ξερόχωμα και καταριόταν την τύχη της,τόσο ξεσπούσαν τα νερά,
οι ανεμοθύελλες, η οργή.
Παγιδευμένη στις πηγές του κακού,ζητά λύτρωση.
Με την βοήθεια της κακοκαιρίας,στο άγονο έδαφος γεννιόνταν ελπίδες απελευθέρωσης.
Πίσω απο το φως όμως,κρύβεται το σκοτάδι,κι αν δεν συνηθίσεις στις σκιές,οι αρετές δεν σου είναι ποτέ αρκετές.