Thursday, June 4, 2015

No break downs

Ταξιδεύω,ταξιδεύω πολύ.
Χθες έφυγα απ'το λιμάνι μου. 

Απ'το πλοίο μου .
Συνήθως δεν είμαι ένας απλός επιβάτης.
Εγώ ήμουν το ταξίδι μου,εγώ ήμουν η μικρή ξύλινη βάρκα.
Ανεξάρτητη και ελεύθερη.
Αυτός με έκανε έτσι.
Αυτός με έκανε επιβάτη στο πλοίο μας.
Μα για να δεις,η θάλασσα δεν συμφωνούσε με αυτό το μικρό,αθώο έγκλημα.
Έτσι ενοχλημένη η κυρία,μας δοκίμαζε με τρικυμίες,φουρτούνες,ανέμους και όλα τα άλλα επακόλουθα...
Θαλασσοταραχές λεν.
Τα αντέξαμε,εγω και εκείνος. Εμείς, βασικά.
Μα την αγαπούσαμε όσο κι αν μας εκμεταλλευόταν σαν θεριό.
Ναυτία.
Έτσι στην τελική χάσαμε.
Νίκησε αυτή .
Αμ' ποια άλλη.

The dilemma


Συγνώμη, σου είχα υποσχεθεί να μην δακρύσω ποτέ ξανά για σένα...
Ελπίζω μια μέρα να με συγχωρήσεις,να συγχωρήσεις την στάση μου,να συγχωρήσεις εμάς.
Απο την μέρα που με έκλεψες ,έκλεψες όλο μου το είναι. Απο εκείνη την μέρα δεν μπορούσα να φανταστώ πως ζούσα πριν και πως θα ζούσα μετά απο εσένα.
Ήταν η περηφάνεια μου,η ευτυχία μου,ήταν εγώ και αυτός. Κάθε εμπόδιο μας ένωνε.
Την πατήσαμε,
μα αγάπησα,άντεξα,πληγώθηκα,έκλαψα.

 Σαν εμπρηστής,πυρ και φεύγα!
Η ζωή μου ; Η χαρά του,το γέλιο του,το χαμόγελο του.
'Ηταν Πέμπτη,χειμώνας. Ντουμάνι.
Υπήρχαν τόσα που σχεδίαζα... Ονειροπωλούσα όπως πάντα,μου θύμωνε να κρατηθώ απ'την γη και σταματήσω τα ατελείωτά μου αέρινα ταξίδια.
Του το'χα πει,δεν είμαι εγω για τέτοια.
Αλλάξαμε καρδιά μου,ερωτευτήκαμε,τα βρήκαμε. Μα χαθήκαμε, στο χάος του έρωτα και να'μαστε τώρα.
Να με συγχωρεί,μα θα'μαι εδώ. Να με συγχωρεί,μα δεν έφυγα ποτέ.
Να με συγχωρεί,μα δεν υπάρχει τέλος...
Μεθυσμένες υποσχέσεις,μεθυσμένα μυνήματα...
Πρωτοχρονιάτικα σ'αγαπώ.
Να'ναι στα καλύτερά του,τίποτα άλλο. Να προσέχει,σαν να προσέχει εμένα.
Τίποτα άλλο,καμία επαφή,ας είναι...
Ένα μεγάλο ευχαριστώ και ένα μεγαλύτερο σ'αγαπώ .