Thursday, June 4, 2015

The dilemma


Συγνώμη, σου είχα υποσχεθεί να μην δακρύσω ποτέ ξανά για σένα...
Ελπίζω μια μέρα να με συγχωρήσεις,να συγχωρήσεις την στάση μου,να συγχωρήσεις εμάς.
Απο την μέρα που με έκλεψες ,έκλεψες όλο μου το είναι. Απο εκείνη την μέρα δεν μπορούσα να φανταστώ πως ζούσα πριν και πως θα ζούσα μετά απο εσένα.
Ήταν η περηφάνεια μου,η ευτυχία μου,ήταν εγώ και αυτός. Κάθε εμπόδιο μας ένωνε.
Την πατήσαμε,
μα αγάπησα,άντεξα,πληγώθηκα,έκλαψα.

 Σαν εμπρηστής,πυρ και φεύγα!
Η ζωή μου ; Η χαρά του,το γέλιο του,το χαμόγελο του.
'Ηταν Πέμπτη,χειμώνας. Ντουμάνι.
Υπήρχαν τόσα που σχεδίαζα... Ονειροπωλούσα όπως πάντα,μου θύμωνε να κρατηθώ απ'την γη και σταματήσω τα ατελείωτά μου αέρινα ταξίδια.
Του το'χα πει,δεν είμαι εγω για τέτοια.
Αλλάξαμε καρδιά μου,ερωτευτήκαμε,τα βρήκαμε. Μα χαθήκαμε, στο χάος του έρωτα και να'μαστε τώρα.
Να με συγχωρεί,μα θα'μαι εδώ. Να με συγχωρεί,μα δεν έφυγα ποτέ.
Να με συγχωρεί,μα δεν υπάρχει τέλος...
Μεθυσμένες υποσχέσεις,μεθυσμένα μυνήματα...
Πρωτοχρονιάτικα σ'αγαπώ.
Να'ναι στα καλύτερά του,τίποτα άλλο. Να προσέχει,σαν να προσέχει εμένα.
Τίποτα άλλο,καμία επαφή,ας είναι...
Ένα μεγάλο ευχαριστώ και ένα μεγαλύτερο σ'αγαπώ .