Monday, August 17, 2015

Miss youuu. Maybe

#Chapter 2


Συνεχίζω ακάθεκτα να αποδεσμεύομαι απο κάθε είδους συναισθηματισμού.
Έκλεισα το βιβλίο του. Έχω μείνει στην αρχή,δεν έχω την ψυχή να του γράψω. Να γράψω για μας,πως περνώ,πως περνούσα μαζί του. Δεν μου έχει μείνει ψυχή.
Κατατάλλα είχα αρχίσει πολύ όμορφα,του εξηγούσα τα ανάμεικτα συναισθήματα μου,την ανεπρόκοπη μου συμπεριφορά,το πόσο πολύτιμος μου ήταν .
Και μόλις τώρα αρχίζει ένα νεο τεράστιο και ΑΙΩΝΙΑ βασανιστικό κεφάλαιο. Το ΗΤΑΝ.
Το παρελθόν,το τι θέλω. Το τι έχω και το τι δεν έχω.
Είμαι εγωίστρια, και με το δίκιο μου δηλαδή.. Σπάνια μου έχουν αρνηθεί το θέλω μου.
Μα πως να αρνηθείς στα λεγόμενα puppy eyes ;

Πίσω στο θέμα μας λοιπόν. Σ'αυτή την περίπτωση, ΘΕΛΩ και δεν μπορώ να έχω.
Πιστεύω αγαπητέ μου ακροατή καταλαμβαίνεις τι πάει να πει αυτο. 

Αν όχι ; Να σου πω. Πόλεμος!
Λοιπόν,αυτή είναι η τρέχουσά μου ανυσηχία.
Ήθελα να ικανοποιηθεί ο εαυτός μου ή ήθελα εκείνον απλά πίσω ;
Φυσικά,μου έχει χαρίσει ανεκτίμητης αξίας αναμνήσεις. Αυτό είναι που πονάει. Οι αναμνήσεις.
Με είχε αγαπήσει(?),παρόλο που είμαι άγαρμπη,νευρική,ανύσηχη,ασταθής και όλα τα άλλα τα καλά.

Ακόμη θαυμάζω το γεγονός ότι είχα πάρει τα μυαλά κάποιου σαν αυτόν.
Άνθρωπος σταθερός,λογικός,αξιολάτρευτος και όλα άλλα τα κακά...
Oh well, συγκρίνεις τώρα.
Κάπως έτσι μπορείς να καταλάβεις το πως τελείωσε αυτό το παραμύθι,ποιος προσμένει,ποιος τ'αφήνει πίσω και ποιος τα ανασκοπεί .....
Δεν θέλω να τελειώσει. Και δεν έχει τελείωσει,at least ώσπου να ανακαλύψω τι παίζει. ( ; ! )
Πονάει πιο πολύ να το κόβεις απτην μέση. Τι κι αν δεν έχει κοπεί ;
Τι κι αν οοολα αυτά είναι απλά δοκιμασίες ; Θα μου πεις giiirl wake up. It's over.
Ακολουθώ αυτό που ΘΕΛΩ. Την καρδιά μου.
Ακολουθεί αυτο που ΠΡΕΠΕΙ. Την λογική.
Γάμα τα.

much love,yours x x x

Tuesday, August 11, 2015

A well poisoned rose

 Ως θεατής μιας καθημερινής παράστασης,ίσως αναπαράστασης... Με την σειρά μου επιτρέπω στον εαυτό μου να φερθώ ως κριτής κατά την ανάλυση του έργου.
Όλα αρχίζουν απο ένα λάθος όργωμα.
Έσπειρες κηπουρέ το ομορφότερο και το πιο αξιοζήλευτο λουλούδι σε ξερόχορτα.

Αιώνια μετανάστης. Απο κήπο,σε κήπο. Αιώνιος κυνηγός της ο φθόνος... Απο άστρο σ' άστρο.
Μεγαλώνοντας, η ψυχική και εξωτερική ομορφιά της, μαγνήτιζε κάθε ζωντανό.
Τι να κάνεις την ομορφιά,όταν τα αγκάθια σου αντί να σε προστατεύουν, ζηλεύουν την αρχοντιά και την έμφυτη γαλήνη σου ; Τριανταφυλλένη.
Κορώνα ή γράμματα ;
Σε ποτίζουν δηλητήριο, καλή μου. Μα η συνείδησή σου δεν αφήνει τις υποψίες να καταλάβουν τα σωθικά σου.
Έχεις πονέσει Τριανταφυλλένη. Μα είσαι ατράνταχτη. Αντέχεις και παλεύεις.
Χάρισες τα πιο πολύτιμα ροδοπέταλά σου,σε κάκτους, σε δαιμόνιους.
 Ξαναγεννιούνται όμως, και τα αφήνεις να ημερώνουν κάτω απ΄την σκιά σου.
Λύγισαν τα αγκάθια σου,δεν τα αφήνεις να σε ξεριζώσουν. Έχεις γίνει σκληρή.
Μα ομορφότερη όσο ποτέ.
Τα ομορφότερα λουλούδια τα φροντίζουμε,Διάβολε. Τα αγαπούμε, Φθόνε.
Δεν τα σκοτώνουμε, Κόσμε.