Tuesday, August 11, 2015

A well poisoned rose

 Ως θεατής μιας καθημερινής παράστασης,ίσως αναπαράστασης... Με την σειρά μου επιτρέπω στον εαυτό μου να φερθώ ως κριτής κατά την ανάλυση του έργου.
Όλα αρχίζουν απο ένα λάθος όργωμα.
Έσπειρες κηπουρέ το ομορφότερο και το πιο αξιοζήλευτο λουλούδι σε ξερόχορτα.

Αιώνια μετανάστης. Απο κήπο,σε κήπο. Αιώνιος κυνηγός της ο φθόνος... Απο άστρο σ' άστρο.
Μεγαλώνοντας, η ψυχική και εξωτερική ομορφιά της, μαγνήτιζε κάθε ζωντανό.
Τι να κάνεις την ομορφιά,όταν τα αγκάθια σου αντί να σε προστατεύουν, ζηλεύουν την αρχοντιά και την έμφυτη γαλήνη σου ; Τριανταφυλλένη.
Κορώνα ή γράμματα ;
Σε ποτίζουν δηλητήριο, καλή μου. Μα η συνείδησή σου δεν αφήνει τις υποψίες να καταλάβουν τα σωθικά σου.
Έχεις πονέσει Τριανταφυλλένη. Μα είσαι ατράνταχτη. Αντέχεις και παλεύεις.
Χάρισες τα πιο πολύτιμα ροδοπέταλά σου,σε κάκτους, σε δαιμόνιους.
 Ξαναγεννιούνται όμως, και τα αφήνεις να ημερώνουν κάτω απ΄την σκιά σου.
Λύγισαν τα αγκάθια σου,δεν τα αφήνεις να σε ξεριζώσουν. Έχεις γίνει σκληρή.
Μα ομορφότερη όσο ποτέ.
Τα ομορφότερα λουλούδια τα φροντίζουμε,Διάβολε. Τα αγαπούμε, Φθόνε.
Δεν τα σκοτώνουμε, Κόσμε.