Wednesday, November 23, 2016

Ίσως είναι όλα τόσο πιο απλά,απ'όσο τα περιπλέκουμε. Take a minute,and look around you! You're actually doing great. You're more than enough. You're much better than you think. Είναι γεγονός,ξεχνιόμαστε επηρεασμένοι απο την ιδέα του ιδανικού. Ξεχνώντας επίσης οτι χάρη σε μας,υπάρχουν δυο-τρεις ανθρώποι εκεί έξω που χαίρονται να μας έχουν στο πλάι και στην ζωή τους. Όντως οι καιροί αλλάζουν,μόνο απλά δεν είναι τα πράγματα σήμερα. But why wouldn't you put a little more effort to make this little change in you for your own good ? Like,oh my god.. Appreciate that smile i'm actually giving you,it's a present and yes it's real. Πλέουμε σε κύματα δυσπιστίας και μόχθου,μη κατανοώντας οτι όσο τρέφουμε αυτές τις αισθήσεις,άλλο τόσο μας καταλαμβάνουν. Πλήρως! Grab a tea dear,take these silly demons off you. Take the negativity off you and yeah,you look awful with them on. Βρες τον χρόνο για να πας στην παραλία τώρα που χειμωνιάζει,το περπάτημα με το κρύο αεράκι και το ηλιοβασίλεμα θα σε βοηθήσει αρκετά. TAKE A MINUTE. Enjoy the fucking blessings nature is offering you. Cut the shit,you know you're over your fears. You know you've fought to get here,so... No stress,no bullshit needed. Reward yourself in the proper way and lord! Keep your aura bright and shiny,don't let anyone's dirt affect you. Try to wash away the daily anxiety you suffer from and I promise you,you'll weigh less than you think. Προσπάθα να δεις παραπέρα και να είσαι ευγνώμων για την ζωή σου. Σου αξίζει ένα διάλειμμα απ'τους γκρι ανθρώπους. 

Tuesday, November 8, 2016

Η θύελλα έχει κατασταλάξει σε αλλουνού τα χέρια.. Την έχω αφήσει ελεύθερη,χωρίς να προσπαθώ να την καταστρέψω. Είναι η φύση ξέρεις και όπως έχουμε εμείς οι ανθρώποι την τάση να καταστρέφουμε ό,τι θεωρούμε οτι δεν μας ταιριάζει,έτσι προσπάθησα και εγώ να καταπολεμήσω την θύελλα που με είχε σκορπίσει σε μέρη άγνωρα. Όσο ταλαντευόμουν στον αέρα,άλλο τόσο με παρέσερνε στις ξενιτιές. Αποφάσισα λοιπόν να δώσω τέλος στην διαμάχη αυτή,αφήνοντας την φύση να δράσει ελεύθερα πάνω μου. Έχω συμφιλιωθεί με την γη,σέβομαι τις βροχερές μέρες και τους σεισμούς. Είναι αναγκαίο να παραπατάς απ'την εξώπορτα του παραδείσου,για να μάθεις να τον εκτιμάς. 

Friday, October 14, 2016

Travelling,unravelling

Έχω χάσει κάτι στην πόλη εκείνη. Η κατάλληλη παρότρυνση που θα με κάνει να γυρίσω πίσω. Να γυρίσω,να πάρω την πιο τοξική για μένα δόση. Ο δικός μου εθισμός δεν κατατάσσεται στα ναρκωτικά. Ο δικός μου έχει ανθρωπόμορφη όψη.
Δεν θα μπορούσα ποτέ να περιγράψω πλήρως τις επιδράσεις του πάνω μου. Πάντως όσο έχω αλλάξει άλλο τόσο μένω ίδια όσο είμαι κατά την επήρειά του. Πέφτουν οι ασπίδες μου και μένω άμαχη,απαθής στο να κρυφτώ,έτσι τα μάτια μου με προδίδουν εξωτερικεύοντας τα εσώψυχά μου.
Αυτό με κατέστρεψε. Το ότι είχα δωθεί,χωρίς να δω πρώτη εγώ τα εσώψυχα μου. Με κατέστρεψε,γλυκά και άθελα. Είναι χαρακτηριστική η αφέλεια και ο αυθορμητισμός μου. Ε λοιπόν,έτσι είχα αγαπηθεί,με τον τρόπο που δεν θα μπορούσα ποτέ η ίδια να αγαπήσω εμένα. Για αυτό τον λόγο ακριβώς μένω εδώ,επιμένωντας στον έρωτα μου αυτό,ο οποίος δεν έχει σβήσει μέρα . Έχω την τάση να τα βροντοφωνάζω και να είμαι περήφανη για αυτά που πιστεύω και νιώθω. Αντιθέτως με σένα. Έχω αναρωτηθεί αν αξίζουν κάποιες απ'τις γραπτές μου κραυγές να είναι αφιερωμένες σε 'σένα. Αναρωτιέμαι,ξεθαρρεύω,απαγοητεύομαι και νιώθω ξανά περήφανη που δεν χρειάζομαι καμία επαλήθευση απο σένα. Ίσως απλά έχω την ανάγκη να αγαπώ.. Ίσως. 
Ίσως είχα αρχίσει πιο ωραία το κείμενο αυτό. Ίσως συμβαίνει το αντίθετο. Ίσως τα "ίσως" μου να είναι οι αλήθειες που δεν θέλω να αντιμετωπίσω. 

Monday, September 19, 2016

That place

Do you know where I actually want to be ? I want to be there. There where I won't be dependent by any-one. Usually I depend on people,by wanting it or not. I depend on them because I feel for them. I admire them,or even love them sometimes. In-de-pe-ndent. That's where I'd love to be,not just go there,I would stuck there forever. I'm not angry nor disappointed,I'm sick of the fact that something is missing. Freedom. In bold and italian. Intense and loose. A little careless without being heartless,a little more wilder but not villain. I want to dismiss and ignore tagging and categorizing. But lord,I do. I sin,I do blasphemies,just like the regulars. But there's the biggest sin of mine ; I think out loud,but oh! That's the biggest crime. How can anyone be respectful and moral in their soul,truly and kindly but having that ONE curse? That damn curse of being wider mentally. An open mind, that excludes drugs,heavy partying and having a numerous of people to sleep with anytime. Slash that box! It's not it.
Have you ever wondered why does your neighbor gossip and acting so bad all the time? Have you ever thought of pausing that thought of yours to simple judge? So if you feel bothered by her,why don't you ASK yourself first why would she act so mean? Recently I did, after all the years of my living and guess what? I got an answer. People get tough when they are not interacting with love,people get meaner when things don't go their way,just because they're selfish. So my conclusion,she is sad and miserable. She's imprisoned in her own mind. She's missing love.
You know,I'd like to go in jail sometime,I'd compare what people physically feel in prison and ask myself what's better.. To be imprisoned by a government's jail or having your spirit and soul chained? I wish there would be no jails,no grey and no pain. But there are. I wish they could invent a rehab for the chained souls,the pained ones. I wish they could understand and fight it,fight the demons off them.
I don't want to be touched by negativeness,but i'd help those,who are damned by narrow-mindedness. As you see,there are minds that won't seem to split. Then again,they are and they continuously will try to flow their poisoning feelings to me. My future guardian angels and the security,won't let that get into me. They will actually hug and love them cause they're missing so much stuff. Here comes the day that I actually pitty the poisoners. The selfish,the judges and the drama-queens. I can name them in a trillion ways,but I don't want to be influenced by them. I don't want to hate or even dislike them.
I'd love to be free. Admire my blessings and gifts.
But that tiny little poison has flew into me.
Time to recover.

Saturday, August 20, 2016

The rest

Είναι αναπόφευκτο πλέων να μην θέλω να μεγαλώσω,να γίνω μια συνηθισμένη γυναίκα του σπιτιού ή της δουλειάς,των παιδιών και προπάντων ενός άνδρα. Δεν θέλω να ανήκω. Πιστεύω ολόψυχα στην ελευθερία,προσεύχομαι σε αυτή και ευελπιστώ να την κατακτήσω. Τις παρατηρώ καθημερινά,είναι ίσως το επάγγελμά μου. Το οποίο σε κάνει θες δεν θες να επικοινωνήσεις(όσο μπορείς δηλαδή..) με χιλιάδες άτομα την ημέρα.. Παρατηρώ το γυναικείο φύλο,τους δεσμευμένους και τους αδέσμευτους. Οι περισσότερες,υποτάσσονται στην ιδέα του υπηρετικού.Τρέχουν να προλάβουν την δουλειά και κατά την διάρκεια του τρεξίματος,τρέχουν στο σπίτι για να ετοιμάσουν το φαγητό του άνδρα που τόσο πολύ δεν ονειρεύτηκαν. Σιδέρωμα,καθαριότητα. Θέλουν να το λεν φροντίδα. Θέλουν να πιστεύουν οτι είναι εκπληρωμένες,ολοκληρώνουν ακόμη ένα στόχο απ΄την ζωή τους. Να ανοίξουν ένα σπιτικό,βολεμένες με έναν άνδρα που τις δέχεται ή μάλλων τις ανέχεται. Νομίζουν και ελπίζουν πως αυτό είναι το καθώς πρέπει. Είναι κι άλλες,οι σκύλλες,που τους τραβάν απ'την μύτη και σέρνοντάς τους νομίζουν πως αυτοί υποτάσσονται στην κυριαρχία τους. Αλλα όχι κυρά μου,ο άνδρας σου σε βαριέται,μπορώ να το δω εγώ κι όλοι άλλοι που περιτριγυρίζεσαι. Κυράδες σαν κι αυτές,βρέθονται μια φορά ή και παραπάνω με τις φιλενάδες τους σε μια καφετέρια ή σε ενα super chic resto-bar για να δείξουν πόσο ευτυχισμένες είναι. Η ευτυχία τους κρατά όσο και ο καφές που πίνουν. Δεν είμαι πεσσιμίστρια,ούτε τραγικοποιώ καταστάσεις. Είναι τα μάτια και τα αυτιά που που βλέπουν και ακούν. Λοιπόν,δεν θέλω ποτέ να γίνω σαν κι αυτές. Δεν ξέρω ποιόν να πρωτο-παρακαλέσω,αλλά σας παρακαλώ. Όχι.
Αυτό φυσικά εξαρτάται απο εμένα και μόνο,μια παράκληση όμως ίσως βοηθήσει το μυαλό μου να παραμείνει άγρυπνο.  

Wednesday, August 17, 2016

Lava

Λίθος,ένας πανέμορφος λίθος ο οποίος φέρνει γαλήνη,ισορροπία. Ενώνει το υλικό με το πνευματικό σώμα και αφυπνίζει την συνείδηση. Μου είχαν κάνει δώρο κάποτε,σκουλαρίκια,χειροποίητα φτιαγμένα απο λίθο λάβας. Περπατούσα σήμερα στα σοκάκια της παλιάς πόλης και κάποια θεία δύναμη αν θες να το θέσεις έτσι,με έσπρωξε να μπω σε ένα μαγαζάκι που έμοιαζε σαν μικρός παράδεισος για μένα. Γεμάτα τα ράφια απο πανέμορφους χρωματιστούς λίθους και κρυστάλους. Εμένα λογικά είχε πέσει το μάτι μου απ'το πρώτο βήμα στην λάβα. Αυτό το δώρο που λες, είχε σπάσει και το έχω χάσει.Μου είχαν πει κάποτε ότι αν κάποιος σου κάνει ένα δώρο με το ζόρι,ή δεν το έχει διαλέξει εκείνος,είναι εύθραυστο και χάνεται έτσι απλά. Έτσι την είχα πάθει. Σήμερα όμως είπα να επανορθώσω το λάθος του ανθρώπου εκείνου χωρίς να πιστεύω απαραίτητα στις δυσειδαιμονίες αυτές και να χαρίσω στον εαυτό μου αυτό που είχε χάσει. Ίσως να μην είναι ο λίθος αυτός που επιμένει να εισβάλλει στην ζωή μου ακόμα και σήμερα στο κείμενο αυτό.. Ίσως να είναι μια ψυχή μυστήρια. Ένα μυαλό που επιμένει να συγχύζει το δικό μου γιατί η ζάλη του απ'ότι φαίνεται είναι πολύ βαριά. Σήμερα όμως είπα να αγοράσω το πετραδάκι για μία Α' τύπου ασφάλεια,ένα φυλακτό  και μια γλυκιά υπενθύμιση της ζάλης αυτής. Περίπλοκα ακούγονται όλα,που να τα ζείς κιόλας. 
Η λάβα εν ζωή,ενεργή,καίει. Η έκρηξη θερίζει,λιώνει και καταστρέφει. Σαν ηρεμήσει όμως,όταν πλέων πεθαίνει η κάψη αυτή,δημιουργούνται ανομοιόμορφες πέτρες. Πανέμορφες και γαλήνιες. Θεαματικά και τα υφαίστια όταν βρίσκονται σε βαθύ ύπνο. Σαν ανθρώποι,τείνουμε να ελκυόμαστε απο υφαίστια κι ας ξέρουμε οτι η έκρηξη θα μας σημαδέψει. 
Άραζα στην κορυφή,ένας θόρυβος με προειδοποιούσε εδώ και κάτι νύχτες,ένας θόρυβος απειλητικός.Είχε πανσέληνο θυμάμαι,ώσπου άρχισε να ξεχειλίζει το υφαίστιο,αργά και επώδυνα. Δεν έτρεξα να φύγω,σαν αφελής ονειροπόλος ήλπιζα στην παύση του,ήλπιζα οι δυνατές μου άμυνες και δυνάμεις να ξελογιάσουν το κακό που ερχόταν. Πριν προλάβω να ενεργήσω,με κατατρόπωσε η δύναμη του υφαιστίου. Με έκαψε. Τα εγκαύματα είναι αιώνια,αν με παρατηρήσεις θα τα δείς. Φωνάζουν οι πληγές. Αλλά έχω επιβιώσει και είμαι σώα αλλά όχι αβλαβής. Οι βλάβες έχουν τρυπώσει μέσα μου. Τις αποκαλώ λάβες μα έχουμε εξοικειωθεί. 
Έτσι θυμήθηκα την κόλαση αυτή,αγοράζωντας την ζάλη μου ξανά. Είναι ο μόνος τρόπος να πετρώσει το συναίσθημα και να μ'αφήσει ήσυχη ο καπνός αυτός,εξοικειωμένη να με βρεί.

Monday, August 15, 2016

Απλώς επιθυμίες ή ένα γραπτό μύνημα

Yesterday,I thought of calling you. I felt like needing you,I felt like needing to hear your voice. But then again no. I rejected this thought,I knew and I know that I should let go. You know,you being seen as an angel and a miracle to me,made me being attached to you,so badly. I would always be the one feeling guilty about doing shit to you and then regret for years. Years,yes. Yesterday, I sadly realized,you're not the saint I had the image of. I blindly gave my all to you,even though I moved on,I was always yours and you knew. You knew and you had a complete control of me. Well,that's not what I fought for. The love I was fighting for is not a typical teenager relationship. So,I guess you were right when you described our thing as a teenager love,while I was the one to surrender it all to you,it doesn't happen often,it won't happen the same way again. It feels weird,being in touch with the past and feeling it all so alive. I miss it,but not you. Not the new you. I miss us. Not you. That describes my behavior well,the so come and go me. Maybe I've hurt you a couple of times,but it wasn't my intention,it never was. So here comes the sun little darling. Here comes you trying to hurt me,intentionally.Maybe my actions have made you more selfish and revengeful to me. But no,you know this shit won't touch me and I so pitty the time I've wasted trying to make you see what was really happening,how strong and magically newfound were all these to me.There's no hate,I don't hate you and I never will. I was the one to choose whether to give my soul to you or not and I did. That part is yours. Those years were completely yours. But it won't touch now,cause i'm building new walls,the new me wouldn't fall for the new you. No more drama needed,but hey;You weren't there.

Saturday, August 6, 2016

Wonderland

Μοιάζει με κινηματογραφική ταινία το τοπίο,οι σκέψεις και τα συμβάντα. Είχε απομακρυνθεί απ'την παρέα και τα βραχάκια όπου αράζαν,κατευθυνόμενη προς το αποχωρητήριο με αφορμή να απολαύσει την γαλήνη που την περιέβαλλε,την φυλούσε για τον εαυτό της που τόσο την λησμονούσε. Το βλέμμα της ήταν χαμηλά,περιεργαζόταν τα πέτρινα πλακάκια και επομένως τους κορμούς των δέντρων οι οποίοι φάνταζαν ταλαιπωρημένοι αλλά έκπεμπαν μια περίεργη λάμψη για το σκοτάδι της νύχτας εκείνης. Να γίνεσαι ένα με την φύση,να την νιώθεις και να νιώθεις την αγάπη και την τρυφερότητα που ξεχειλίζει απ' αυτή. Είχε φτάσει στους καθρέφτες του αποχωρητηρίου λοιπόν,κοίταξε για μια στιγμή τον εαυτό της και χαμογέλασε,γιατί ξέρει. Ξέρει οτι πίσω απ'τις μάσκες και τα θεατρικά,υπάρχει κάτι μακάριο,κάτι που θα την φωτίσει στην ζωή. Τα λάθη πολλά αγαπημένε ακροατή,είναι μερικοί χαρακτήρες που όπως βλέπεις,μοιάζουν ιδιόρρυθμοι,ανεξήγητοι. Βλέπωντάς την λοιπόν,έβλεπα μια μυστηριώδες αύρα,η οποία έμοιαζε σαν κάτι γαλαζοπράσινα συννεφάκια καλυμμένα απο ενα ελαφρύ γκρι περίγραμμα.Κάπου κάτι ζητούσε την ελευθερία του. Κάτι ήταν φυλακισμένο μέσα της,έχω ακούσει τις κραυγές αυτές,μα μάλλων τις έχω αμελήσει. 

Friday, July 22, 2016

From some,to the rest

Γλαρωμένο το ύφος,το κεφάλι ψηλά.. Κοιτάζω την σελήνη,ιδιόμορφη και μυστήρια. Παρατηρώ την παραλία και τους γύρω μου,έχει νυχτώσει για τα καλά και πάει να ξημερώσει,κι εμείς εδώ να τα πίνουμε και να φιλοσοφούμε. Οι υπόλοιποι βασικά,εγώ κλασσικά χάνομαι σε τρίτες και τέταρτες διαστάσεις αγναντεύωντας το φως του φεγγαριού που αντανακλά απαλά στην θάλασσα. Λατρεύω πιστά και συνεχώς την μαγεία της φύσης,συχνά απορώ πως και γιατί αλλά στην τελική απολαμβάνω την κάθε ομορφιά,ξένοιαστη. Κολλάω στο φεγγάρι και την θάλασσα λοιπόν. Δυο συνδυασμοί αντίθετοι,μα κάπου τα βρίσκουν μεταξύ τους. Νά που το φως εισβάλλει και επιβάλλει στην θάλασσα την αντανάκλασή του. Νά που η θάλασσα το δέχεται και του το παραχωρεί. Συμβιβασμός μεταξύ αντιθέτων. Φύση,φυσικά. Η ομαλή συγκατοίκηση και παραχωρητικότητα των εφτά στοιχείων στην γη με εκπλήσσει. Κάθε ον στην γη συνεργάζεται και ζεί με αυτά που έχει και μπορεί,εχτός ο άνθρωπος. Άπληστος,ανεπαρκής και εγωιστής. Καταστροφέας των παντών. Έχει καταντήσει κλισέ να κατηγορούμε για την απαίσια ύπαρξή μας,την απάνθρωπη ανθρωπιά μας. Μα είναι όλα στάσιμα,κάπου υστερούμε,χάνουμε το νόημα. Τι να πείς,ο καθένας παίρνει τον δρόμο του, ο,τι τον κάνει πιο ευτυχισμένο και ίσως περισσότερο βολεμένο. Φτάνει λοιπόν,θα ήθελα να ζήσω σε ένα χωριό,γεμάτο πράσινο και λιβάδια,έτσι όπως το έχω φανταστεί. Με αηδιάζουν οι νέες σας τάσεις και οι κακόγουστες σας μόδες. Μόνο κακό δεν θα μου κάνει να φύγω για κάπου μακριά,χωρίς να'μαστε και καθόλου αγαπημένοι. Απολογούμαι με την σειρά μου για το κράξιμο αυτό,χωρίς ίχνος μετάνειας. Αλλά με ελκύουν περισσότερο τα είδη λουλουδιών που θα'θελα να φυτέψω και ο ελέφαντας που θα ήθελα να έχω στον κήπο μου. Θέλω να πάψω να εκνευρίζομαι με την αθλιότητα που έχει σπειρεί. Κι όμως,με μια δόση καταρράχτη και χαριτωμένων μονοπατιών ίσως είναι εφικτό. Λυπάμαι που είχα αρχίσει να αναλύω την ομορφιά του τόπου μου και κατέληξα στην απαίσια μισητή μάζα των αθλιότερων όντων.  Αντίο λοιπόν και ήρεμη συνείδηση εύχομαι.

Wednesday, July 13, 2016

Ίσως θα'πρεπε να νιώθεις τυχερός. Τυχερός που δυό μάτια και μια καρδιά,λάμπουνε όταν ακούνε το όνομά σου,μετά απο ατελείωτους μήνες που έχουν να σε δουν. Όταν ένα σώμα και μια ψυχή,μένουν φυλάμενα για το επόμενο άγγιγμά σου. Κι όλα αυτά; Για το τίποτα,για μια αβεβαιότητα,αλλά σου δίνονται φίλε,σε λησμονούν. Στάσου λοιπόν και δες πίσω σου και ανάλυσε το παρόν. Παρακαλώ. Πέρα απ'τα λάθη μας,πέρα απ'τα επόμενα που έχουν προκήψει,στάσου και δες τι πραγματικά ένιωσα και γιατί. Ίσως όταν σε δω ξανά,να ηρεμήσω,ίσως να τρελένομαι μόνο και μόνο στην ιδέα και να μην είμαι στην τελική τόσο αφοσιωμένη στο να ξανα-ζήσω κάτι μαζί σου. Αλλά κάτι με δένει με σένα,κάτι που αυξάνεται με τον καιρό,ένα δέσιμο αρκετά σφιχτό. Στάσου μια στιγμή. Δες πόσο η αγάπη διαρκεί,πέρα απ'τα χιλιάδες μίλια,πέρα απο το αυθόρμητο μου φέρσιμο. ΔΕΣ πως ειλικρινά,δεν έχω φύγει ποτέ. Ίσως θα'πρεπε να σε έχω ξεχάσει,να μην υπομένω στα τελειωμένα. Ίσως να'μαι άτυχη που σου υπενθυμίζω,πως πράγματι,λείπεις. 

Saturday, June 18, 2016

Blame who? For what?

Σαν να είχε το πηγάδι μπροστά της,μα το μισό της σώμα ήταν ριζωμένο σε ένα καιόμενο χώμα,απο επιλογή. Σαν να είχε φυτέψει και περιποιηθεί τα ίδια τα αγκάθια τα οποία την εμπόδιζαν να ξεδιψάσει. Δεν ήταν τριαντάφυλλα,η απαλότητα και η γαλήνη τους δεν φένονταν πουθενά. Ήταν κάποια παρόμοιά τους,αλλά ήτανε ξερά,η δίψα και η αφυδάτωση κατέκλυε όλο το μέρος. Έβρεχε,οι σταγόνες ήταν υφαιστιακές,άλλοι το λεν λάβα,αλλά δεν υπήρχε υφαίστιο κατάγυρα. Βρισκόταν σε ένα κάμπο,το πεδίο ήταν σκουρόχρωμο,ακόμη και τα δέντρα άφηναν υπονοούμενα απειλής. Το πετρόκτιστο περίφραγμα θύμιζε έναν παλιότοιχο γεμάτο ουλές και κραυγές. Τρόμος. Έξω απο τον εφιαλτικό λαβύρινθο αυτό,ήταν ηλιόλουστα,αλλά η ίδια ήταν λάτρεις των αινιγμάτων και των μυστηρίων. Το αδιέξοδο της παρούσας κατάστασης,δεν άφηνε να νοηθεί καμιά ελπίδα σωτηρίας. Η θετικότητα την έβλεπε απο μακριά,κλειδωμένη απ'έξω και έμοιαζε σαν βρεγμένο,παρατημένο σκυλί που περίμενε στην εξώπορτα του σπιτιού του. Με ποια θεία δύναμη να ελπίζεις όταν αλυσοδένεσαι μπροστά απο την όασή σου,τυφλωμένος απο την οργή της κατάντιας σου; 

Friday, June 17, 2016

Χαλαρώνω απόψε λοιπόν,συζητώ με την παρέα αραχτά και μέσα απο την χαλάρωση και τις πολύ ειλικρινές,ανοιχτόμυαλες κουβέντες,με την σειρά μου βάζω κάποια πράγματα στην θέση τους. Δεν είναι πολύ συχνό το φαινόμενο αυτό,ίσως με ελκύει περισσότερο το χάος,αλλά νιώθω εξουθενωμένη απ'τον ποίκιλο,ανάμοιχτο εσωτερικό μου κόσμο,τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου. Τείνω να περιπλέκω καταστάσεις οι οποίες είναι ξεκάθαρες εξ αρχής. Ζω για ένα όνειρο λοιπόν,με μια ελπίδα. Έχω ξεχάσει πως είναι να νιώθεις τα πάντα βαθιά,έχω ξεχάσει πως είναι να είσαι πραγματικά δεμένος με κάποιον,πνευματικά. Είμαι ερωτευμένη που λες,με την ιδέα αυτή. Ίσως αυτό με κάνει να εξιδανικεύω τους ανθρώπους γύρω μου,ζω ξανά με το όνειρο. Είναι πραγματικά μαγικό να αγαπάς,χωρίς οποιονδήποτε δεσμό εξ αίματος,ανθρώπους που δεν σου επιβάλλει κανείς να αγαπάς,το διαλεγεις έτσι απλά. Σκέφτομαι,πως έχουν έρθει τα πράγματα,πόσα μας χωρίζουν και πόσα λίγα μας ενώνουν. Είναι δύσκολο και με θλίβει. Ας μην είναι όλα για μία ιδέα,δεν είναι. Πάνε χρόνια,τραγικό, σε γνώρισα,πότε σε έμαθα και πως δεν σε αναγνωρίζω πλέων. Μου έκανε καλό το ταξίδι κι ας έχω πληγές πολλές. Θα το ήθελα ξανά,πολύ. Καληνύχτα.

Sunday, May 22, 2016

Επί της θαλάσσης

Τι είχα ερωτευτεί στον άνθρωπο εκείνο; 
Είχα ερωτευτεί την αύρα του. Την μυρωδιά του,την κίνησή του. Ο τρόπος που μιλά,ιδανικός. Ερωτεύτηκα την ευφυΐα του.Το βλέμμα,τα μάτια του. Σκούρα μάτια,βαθιά. Έχω αγαπήσει κάθε εκατοστό του σώματός του,παράδεισος. Είχα δεθεί πνευματικά με το είναι του. Ελευθέρωσα τον εαυτό μου και έτρεξα κατά πάνω του ανέμελα,αφέθηκα χωρίς έγνοιες. Το ήθελα. Ήθελα να νιώσω τις πνευματικές ηδονές του έρωτα,δεν μετανιώνω. Έτυχε λοιπόν να συμπίπτει η χρονική στιγμή στο να δώσουμε την ευκαιρία του εαυτού μας να χαθεί στα χέρια του άλλου. Ένας διάφανος σύνδεσμος μεταξύ δυό σωμάτων.
Το έχεις νιώσει ;

Monday, May 9, 2016

Jazz

Θέλω να αφήσω όλο τον ρομαντισμό να κυλήσει προς τα έξω.Να αγγίξει γη και ουρανό.Να χαϊδέψει όλες τις αποχρώσεις του γκρι.Το φαντάζομαι σαν ένα φωτεινό νέφος να εκρήγνυται κάπου απο την μέση του στήθους μου.Μόνο που αυτή η έκρηξη δεν θα είναι αιμοβόρα,τροφοδοτούμενη απο χημικά και ουσίες..Αυτή η έκρηξη θα δημιουργήσει,θα κινεί την μεγαλοπρέπεια της πλήρης αναγέννησης.
Θέλω να γράψω,να γράψω για τα δικά μου,τα δικά σου και τα δικά τους.Να γράψω για εμάς.Για τα μοιρέα και τα άμοιρα.Να γράψω απολογίες και προσευχές για όσους μας έδιωξαν και όσους μας αντιπαθούν.Να γράψω για τα βουνά μου και τα δέντρα μου,τις λίμνες μου και τους ωκεανούς μου,αγαπημένα.
Θέλω! Θέλω να αγαπήσω περισσότερα,περισσότερους.Θέλω να με καταλάβει ολοκληρωτικά ο έρωτας,μια και καλή.Θέλω να κάτσω στο λιβάδι των ονείρων μου,να αγναντεύω ποικιλίες λουλουδιών,μαζί σου,θέλω.
ΘΕΛΩ τα θέλω μου να βρίσκονται μίλια πίσω μου εκτελεσμένα ήδη,να τα θυμάμαι και να νιώθω ευτυχής.
Θέλω πολλά,αλλά ένα. 

Friday, May 6, 2016

Να μην λείπει. Να μην "λύπη". Οι μεν και οι δεν. Να μην μην και να μην δεν. Μην δένεσαι,αφου δεν παραδέχεσαι. Είσαι πάλι λιώμα για ένα μην,που το άφησες να. Ε μην ζορίζεσαι λοιπόν και δέξου το παρόν. 
Λιθοβολισμός αναμνήσεων. Παραπέμπει σε μέρες αλλιώτικες. Θα'ναι η μέρα απλά θλιβερή. Μην χαλιέσαι όμως,είσαι αρκετός και μεγάλος για τα μέτρα του κόσμου. Είναι θλιβεροί και ξενέ. Μην εντάσσεσαι και εσύ στην μιζέρια τους. Αφέσου στα μεγαλεία της ζωής,απόλαυσε αφού τα γνωρίζεις. Επιτρεπτή η στεναχώρια,μα μην σε επηρεάζει. Να δακρύσεις,να σπάσεις,σε συμπονώ,όμως μην μένεις χαμηλά άνθρωπέ μου,παρακαλώ. Σημαδεμένο σε βλέπω,μεγάλος ο καημός. Να χαίρεσαι φιλάρα μου,γιατί φτάσαμε ως εδώ..Στάσου αν μπορείς,δες πίσω,χαμογέλα τους και συγχώρα τους,θα δεις.. 
Θα δεις την άνοιξη και να που έβγαλες φτερά. Το ξέρω πως έχεις δώσει πολλά,μερικά εκτιμήθηκαν και άλλα πετάχτηκαν στα τυφλά. Σε ξορκίζω,σου δίνω δύναμη και στήριγμα,να συγχωρέσεις και να τους αγγαλιάσεις σφιχτά. Δίνεις λοιπόν πολλά,χρήσιμα και άχρηστα,δώσε λοιπόν αφού σε αναπληρώνει. Δώσε να γεμίζεις. Μα καλέ μου και πολύτιμέ μου,μην περιμένεις,μην σκοτώνεσαι. Έτσι έμαθες και έτσι να συνεχίσεις,οι τόκοι δεν σου ταιριάζουν,οι ξοφλήσεις δεν χωράνε στα αλόγιστα τα "μετρητά" σου.

Saturday, April 23, 2016

Aging and facing

Έχω πολλά να συγχωρέσω του εαυτού μου. Συχνά,έχω πίστη και παραμυθιάζομαι πιστεύοντας πως το έχω κάνει. Είναι που υπάρχουν κάποιοι νόμοι απαράβατοι. Εδώ είναι που παραβαίνω συχνά-πυκνά. Πέφτουν οι ασπίδες. Βρίσκομαι παρασυρόμενη σε κύμματα τρομακτικά,γεμάτα απειλές. Βρέθομαι να πνίγομαι γιατί έχω ξεχάσει τα ναυαγοσωστικά. Βρίσκομαι και βρέθομαι αντιμέτωπη με πυρκαγιές που ξέχασα να σβήσω. Ένα τσιγάρο ήτανε και τώρα ζήτω που καήκαμε. 
Λυπάμαι φίλε και φίλη,δεν μπορείς να βοηθήσεις. Λυπάμαι που με νοιάζεσαι αλλά σε έχω περιθωριοποιήσει λίγο. Λίγο τελευταίως,λίγο κάτι μήνες,ίσως λίγο-λίγα κάτι χρόνια. Απολογούμαι σε σένα και σε μένα. Οι απολογίες προς εμένα όμως ίσως είναι βαθύτερες και περισσότερες. Ίσως με παρεξηγήσεις. Ένα κομμάτι μου όμως,αυτό το φωτεινό γεμάτο χαρά και ένα σωρό ευλογίες,αυτό έχω πληγώσει περισσότερο. Μα ακόμη με περιμένει και είναι ακάθεκτο,σίγουρο πως θα γυρίσω πίσω να το κάνω ένα με μένα ξανά. 
Θα με συγχωρούσες αν με συγχωρούσα ; Πιστεύω πως ναί. Αλλά δεν κάνει. Άσε με λίγο μόνο φίλε,αδερφέ και εραστή. Μητέρα και πατέρα. 
Είμαι στα 18,έχω αρρωστήσει λιγάκι,πες το και γρίπη αν βολέυει. 
Ευχαριστώ πάντως,εσένα και όλους. Ευχαριστώ και μένα που δεν έχω καταρρεύσει ολοσχερώς. 

Thursday, April 21, 2016

No one but all ?

Κανείς,ποτέ. Όλοι,κάποτε.. Τώρα, το τώρα με ενδιαφέρει. Κανένα πριν,κανένα μετά. Πάντα τέτοια,ποτέ η ίδια. Καταλαβαίνεις,μα δεν έχεις ιδέα. Κουράζεται το μυαλό μου να προσπαθεί να καταλάβει το πως και το γιατί. Έτσι τ'αφήνω για λίγο στην άκρια,έχω κουραστεί να ζορίζομαι για το τι θέλω και τι όχι,λες και δεν θα έρθουν όλα σε μια σειρά. Την κατάταξη φοβάμαι και τα λόγια τους να μην βγούν αληθινά. Αρνούμαι να πιεστώ περισσότερο,θέλω να είμαι ελεύθερος άνθρωπος.. Όσο μπορώ. Μερικοί με χαρακτηρίζουν σαν ονειροπόλο και ίσως λίγο "βαριέμαι" εκ γενετής.
Ας είναι,όλα καλά. Άλλοι ζουν για μια υποχρέωση,για στόχους υλικούς,για να αποδείξουν αυτά που δεν είναι. Ζω γιατί ήρθα στην ζωή,για να εκτελέσω μια αποστολή άγνωστη αλλά και γνωστή. Μ'έστειλαν εδώ για να γουστάρουμε. Για τις ευτυχίες και τους έρωτες. Φίλε αλυσοδεμένε,ξε-δέσου να πούμε και μην μας ζαλίζεις με σύμβολα αναρχικά.

Sunday, March 27, 2016

Θέλω να με πας κάπου μακριά,παρακαλώ. Πάμε σε μέρη άγνωστα,κάπου που δεν ξέρει κανείς για μας,κάπου που ποτέ δεν θα μάθουν. Ίσως εκεί,με συγχωρέσεις. Εκεί ίσως απαλύνει ο πόνος σου,δεν μας ξέρουν να θυμάσαι.Ίσως εκεί,με συγχωρέσεις. Δεν θα βλέπεις πρόσωπα γνωστά να σου θυμίζουν τους παρορμητισμούς μου. Αν πάμε στην εξοχή,κάπου ψηλά στα βουνά μας.. Εκεί θα με συγχωρέσεις.
Θα θυμηθείς τα μεθυσμένα όνειρά μας,ήταν όντως πανέμορφα. Θα θυμηθείς τις ώρες τις ατελείωτες που σου μιλούσα και εσύ κοίταζες προσηλωμένος,εκεί που με ερωτευώσουν. Σου άρεσε να σε κουράζω με την φλυαρία μου,ακόμη κι αν σου απολογούμουν για αυτή. Θα πας πολύ πίσω,τότε που με είχες ρωτήσει αν σε αγαπούσα. Και θα θυμηθείς το ναί. Με είχες ρωτήσει δυο φορές. Ήταν πολύ χαρακτηριστηκές και τις δύο είχες πάρει την απάντησή μου χωρίς να σημειώσεις κάτι ή να συμφωνήσεις με την αγάπη μου για σένα. Αμέσως μετά,θα γελάσεις μαζί μου και τον ανυπόμονό μου χαρακτήρα,γιατί θα θυμηθείς τις απειλές μου εκείνη την πρωτοχρονιά που σε πίεζα να με "αγαπήσεις" μέσω τηλεφώνου. Καλές οι αντοχές σου πάντως. Χειρότερες οι δικές μου. Θα 'ρθω να σε κλέψω,κι ας με υποτιμήσεις,θα 'ρθω να πάμε κάπου μακριά. Να θυμηθείς,να μ'ερωτευτείς ξανά,να σ'ερωτευτώ κι εγώ. Φοβάμαι όμως,φοβάμαι οτι δεν θα δω τα μάτια σου να'ναι όπως τότε που χάνονταν στα δικά μου. Θέλω να πάμε μια εκδρομή,μιας μέρας ή μιας νύχτας. Να μ'αγαπήσεις για μια μέρα μόνο ξανά κι ας ξεχαστούμε. 
Ή μάλλων όχι ;

Tuesday, March 22, 2016

I think if you found him,that even you would know that he's mine

Τραντάζεις την ροή των σκέψεών μου. Ρημάζεις την όποια ηθική μου.
Κάνοντας τι ; Υπάρχωντας.
Έτσι αγαπώ,αλόγιστα..Έτσι σ'αγάπησα. Ακανόνιστα.
Μόνο που άργησες να μ'ερωτευτείς. Κολακευμένος απ'το αθώο "κόλλημα" μου για σένα,βλέπωντας την ομορφιά του να σε νοιάζεται κάποιος ειλικρινά,είπες να μ'ερωτευτείς και εσύ. Συνάλλαγμα ;
Άργησες όμως. Γιατί απο τότε,δυό χειμώνες πριν, τo κόλλημα έχει επεκταθεί σε κάθε γωνιά του σώματος και του νού. Σε πρόλαβα. Γίνεται ανεξέλεγχτο, μαζί του και εγώ.
Ανεξέλεγχτη εώς και σήμερα,δυό χειμώνες και μισή άνοιξη μετά,δηλώνω ένοχη. Απροσάρμοστη για δίχτυα του έρωτα. Δεν δένομαι με ανθρώπους.
Μα εσύ μ'έδεσες και με φυλάκισες στα δεσμά σου. Κάθε τόσο μ'αφήνεις,παρεκτρέπομαι,γυρίζω να φυλακιστώ πάλι,μα δεσμεύεσαι με τον εαυτό σου σφιχτά και φεύγω πάλι για τα ξένα.
Έχουνε περάσει 730 μέρες και κάτι,παρόλα αυτά όποτε γυρίζεις πίσω σε μένα εγώ σ'ακολουθώ κι ας είναι να μ'αφήσεις ξανά.
Μόλις ένιωσα την απουσία σου ανήμερα του καλοκαιριού,υπέφερα,παραλογούσα,υπήρξα ανήθικη και ίσως σε έχω προδώσει. Σε χρειαζόμουν,έλειπες.
Μ'άφησες απ'έξω έστω κι αν έβρεχε.
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ,που μου έμαθες οτι δεν σε χρειάζομαι για να επιβιώνω,για να ευτυχώ.
Ευχαριστώ που πέθαινα σε κάθε γιατί.
Σε ευγνωμονώ που με πλήγωσες,αγαπώντας με. Έμαθα λοιπόν να σ'αγαπώ γιατί έτσι γουστάρω.
Χωρίς παρακάλια,χωρίς να περιμένω τίποτα απο σένα. Να σ'αγαπώ γιατί με ισορροπεί,χωρίς γκρίνιες και υστερίες.
Ανιδιοτελής αγάπη ονομάζεται και την έπαθα μαζί σου.

Monday, March 21, 2016

Cruelty died in my arms

Τα μπλε όνειρα. Μου έχουν λείψει.
Μου λείπουν οι μικρές ενδόμυχές μου διαταραχές. Τότε που ο καπετάνιος,είχε στην εξουσία του λιμάνια και πλοία,μυριάδες.
Δεν αναφέρομαι για υποβιβασμούς ή υλικά χαμένα. Τίποτα δεν ναυάγησε,πόσο μάλλων να χαθεί.
Αναφέρομαι σε εποχές παλιές,όπου χανόμουν σε θεόρατες οάσεις,όπου παλλόμουν σε πεδία εξωπραγματικά.
Λησμονώ τις μέρες που καθόριζα η ίδια τους προορισμούς μου.. Όταν είσαι ο καθοδηγητής ενός πληρώματος,όσο και να αγαπάς την πλοή των κυμμάτων,οι στάσεις σε στεριές και στα "ξένα" σε αποπλανούν στα τυφλά.
Είχα μείνει στάσιμη λοιπόν. Έτσι,παίρνω τα κέρδη και τις απώλειές μου,τις ριζώνω βαθιά μέσα μου και ανεβάζω την άγκυρα. 
Σαν αιώνιος ταξιδιώτης,έμαθα να αγαπώ τις πληγές μου,να τις προσέχω και να τις αγαπώ σαν τις αρετές μου. Συμπεριλαμβάνονται στο χτίσιμο του συνεχώς μεταλλασόμενου εαυτού μου.
Τα μπλε όνειρα λοιπόν,ήταν τα πιο ακραία..
Μα μ'έφτασαν ως εδώ και σε κάθε μπλε όνειρο εγώ θα χάνομαι ξανά,όπως παλιά.
Ότι απέμεινε μέσα μου, είναι λίγες σταγόνες νιρβάνας και μια αγάπη γεμάτη,καρδιά. Έτοιμη να μοιράσει τις ευτυχίες και τις αγάπες της,σε αυτούς που αποπειράθηκαν να την εκκενώσουν.
Μου είναι αναγκαίο να δώσω στους ανένδωτους,να γεμίσω τους κενούς. Έχω υπάρξει κι εγώ ο κενός που είχε εκκενώσει.
Βασίζομαι στα μπλε όνειρα ξανά.
Υπο τις διαταγές σας. 

Thursday, March 3, 2016

Καρδιά μου,να κοιμάσαι πιο ήσυχη.

#Chapter 2
Ε λοιπόν,κάποιες φορές οι σελίδες γυρίζουν μόνες τους. Στο δικό μου βιβλίο τελευταίως,κατα κάποιον μαγικό τρόπο,ένα γαλήνιο αεράκι μου μπερδέυει τις σελίδες. Δεν πολυ-ξέρω που γράφω,πως και γιατί. Συγχέονται γεγονότα. Άλλα ειπώνονται,υπο διαφορετικές καταστάσεις και πρόσωπα.
Ακολούθως,η σύγχυση καταπλακώνει και μένα,κάνοντάς με να γυρίζω σε περασμένα κεφάλαια και να γράφω για τα πρόσφατα. Καταλαβαίνεις, ο,τι μου είχε ρημάξει την ψυχή τότε,επανέρχεται εις διπλούν και η μιζέρια μου βαράει το κεφάλι.
Αυτοκαταστροφική λεν.
Ίσως,αλλά το βιβλίο ανήκει σε εμένα, ο,τι έπεται καταγράφεται και φυλάγεται στις πολύτιμές μου σελίδες.
Αχ,Δυσδαιμόνα.. Ποιος να 'φταιγε ο Ιάγος ή ο Οθέλλος ;
Μικρέ μου εαυτέ,γράφεις για τους Ήλιους που σε θάμπωσαν,τους κατακρίνεις.. Χώθηκες στο βασίλειο του λέοντα και περίμενες να επαναστατήσεις,όπως ξέρεις. Δικές σου οι αφέλειες,εσύ ακολουθείς. 
Τύφλα.
Ε και στην τελική,γεμίζεις σελίδες όλο μονόλογους για τραγωδίες που δεν είναι τραγωδίες και θίγεις πληγές που δεν είναι πληγές.
Να τα προσόντα σου.
Κάπου δυσλειτουργεί η ζυγαριά,κάπου την επιβαρύνεις για να ταιριάζει με αυτά που θέλεις να δείς και έτσι ίσως κοιμάσαι πιο ήσυχη.
Κι όμως,επιμένω να μην θέλω να διορθώσω τα συντακτικά λάθη του βιβλίου. 
Εν τέλει,αυτή η σύγχυση ίσως οδηγήσει σε μεγαλύτερα κεφάλαια,πλουσιότερα.
Ελπίζω:)


Monday, February 29, 2016

When Sun meets Venus,when fire meets air

Dear loving sunshine,your bright shining is really tempting. 
You've hugged Venus with your cursed light. Yes,you did share your gifts with her. But when it comes to her,it seems like it was a pleasure of hers to give it all to you,unconditionally. 
Erotic Venus,you've met the disasterous Narcism in person and fallen for him.  How could you?
He wouldn't let you see,that falling for him was a very promising mistake,like you didn't know.
Sun,you've blown her mind,as she adore rich looks like yours.
Dear Aphrodite,you've turned a blind eye to his sunset,and as he disappeared so did all the goods of this mysterious crime.
Crime of love.
You didn't follow him back then,on that early morning by the sunrise.
You met him all grown,yet powerful.
Dear Goddess of the good and beautiful loving,very dear twelve Dominant planets,dear UNIVERSE,galaxies,and oh Lord,five supreme elements. 
How could you betray me.

Saturday, February 13, 2016

The confession of the addict

Θέλω να χαθώ,να χαθώ σε σύμπαν παράλληλο. Εξωτικό. ΣΙΧΑΘΗΚΑ, κι όμως,επιλέγω να είμαι σιχαμένος,πιο σιχαμένος απο εσάς. Επιλέγω να ταξιδέψω. Να χαθώ λίγο απο εσένα,κι εσένα,κι όλους σας.
Πουτ@να κοινωνία.
Φταις και 'συ. Φταίω και εγώ. 
Φταις. Γιατί μεγάλωσα σε πλαίσια ψευτιάς και υποκρισίας.
Φταις γιατί δεν με δέχεσαι,ΦΤΑΙΣ όσο φταίω αλλά είμαι αληθινός και πεθαίνω για σένα.
Με δηλητηρίασες με τις ψεύτικες σου υποσχέσεις. Τα ονειρά μου.
Ξέρεις,είμαι διαφορετικός αλλά ίδιος με σένα.ΕΠΙΛΕΓΩ να χάνομαι,δεν σας ανέχομαι.
Αργοπεθαίνω,μα δεν το αντιλαμβάνομαι. Καταστρέφομαι,με βλέπεις,βλέπεις την διασταλμένη μου κόρη και είσαι γεμάτη οίκτο.
Μα δεν ξέρεις. Ούτε θα το αντιληφθείς ποτέ.
Φταίω. Μα δεν θα το αντιληφθώ. Μέσα μου όμως είμαι ράκος. Απεγνωσμένος να σωθώ, για να σε αποφύγω,ψάχνω τις οπτασίες. Οάσεις υποσχόμενες,γεμάτες κατανόηση.
Αυτές είναι πιο ψεύτικες απο εσένα.
Μα δεν το αντιλαμβάνομαι.
Νομίζουν πως δεν έχω τον έλεγχο. Ξέρω τι κάνω. Δεν είμαι αλύτρωτος. Απλά το θέλω και το κάνω.
Να γλαρώνω,έτσι γουστάρω. Δεν είμαι σαν τους άλλους εγώ,ξέρω τι κάνω.
Όλα είναι εντάξει. Είμαι καλά. 
Μα η ζωή μου κατα διαόλου κυλάει. 
Ε,γουστάρω. Απλό.
- Τον έβλεπα καθημερινώς,ναι να κυλάει προς τα δίχτυα του σκότους. Τα μάτια και το βλέμμα του ήταν γεμάτα μίσος,απέχθεια. Ήταν ένας περήφανος άνθρωπος,μα βυθισμένος σε ένα κόσμο αλλόκοτο. Δυσνόητο. Η πίεση που δεχόταν για να αποσυρθεί απο τις κακουχίες,τον έσπρωχνε ακόμα πιο κοντά σε αυτές.
" Δεν με καταλαβαίνουν,κανείς."
Έψαχνε για την ουσία της ζωής ,μα έπεζε με λάθος χαρτιά και λάθος συμπαίχτες. Κάπου χάθηκες,κάπου μπέρδεψες τις οδηγίες του παιχνιδιού.
Ήθελες να αλλάξεις τον κόσμο κάποτε,θυμάμαι. Μα κατάντησες να αλλοιώνεις τα σωθικά σου,να τα λιώνεις ψυχοσωματικά. Είσαι νέος,αντιπροσωπεύεις την μελλοντική κοινωνία. Αυτή που μίσησες,αυτή που σε'σπρωξε στην επίγειά σου κόλαση.
Μπορείς. Μπορείς να κάνεις πολλά. Να θέλεις όμως,παρακαλώ.
Να θέλεις να γυρίσεις πίσω και εμείς εδώ,πιστοί βοηθοί σου.

Wednesday, February 3, 2016

Praise the Universe

Την έβλεπες συχνά,να'ναι σαν Ανθός,στον ψηλότερο βράχο.. Να διαλογίζεται.
Ταξίδευε σε πολύχρωμες πεδιάδες,εκεί που η βροχή ήταν κρυστάλλινη,εκεί όπου τα τέσσερα Ιερά Στοιχεία,καταλαμβάνουν το πολυτιμότερο Στοιχείο. Το Πέμπτο.
Ύδωρ,Έαρ,Πυρ και Γη. Η κρυφή τους Συνουσία με το Πνεύμα. 
Τρισάγιον.
Πλημμύρες ευτυχίας,αγαλλίασης.
Μόνο εκεί.
Μεταφερόμενη,σώμα και ψυχή,να λατρεύει την Ισότητα.
Ανθρώπινα και τα υπόλοιπα έμβια όντα σε στάση Ιερείας.
Ζεν.
Ακολουθεί μια αόρατη ενεργειακή πηγή. Η κυρίαρχη και υπερδύναμη.
Κομψή,η προσωποποιημένη τελειότητα. Η βαθύτερη ρίζα της Ευτυχίας.
Η Αγάπη. 
Εκεί,εκεί να με πας. 
Εκεί να μ'ερωτεύεσαι.

Tuesday, February 2, 2016

Oh,so.. Your weak rhyme.

You've been seeking for magic. Crawling and craving to get to it. To get in it.
You've almost been there,but as the river was shallow and the depth not enough for your exploring needs,oceans take place.
You're a full-time swimmer,fighter,a loyal soldier. 
But yet a destroyer.
Poor little self, you're afraid of it,because it comes with a price. Haven't you paid enough? 
Here it is,magic dust is heating on you once again with its gold-ish little pleasures. 
Why do you keep on letting those chains surrounding you as they may choke you to death? Why are you trying to dismiss the heaven-made arrow with its sweet sea-storm tortures?
You've already walked down that road right? But also walked a thousand miles to get here right? 
Now go and get your rewards,get the answers of your prayers.
Fulfill your damn dark insecurities. 
Compete.
Risk or fail,all the positives and negatives lead to the way of your own inner health.

But oh,dear darling.
It's all lies.
Fuck. 

Wednesday, January 20, 2016

Round and round

Απο χειμώνες και καλοκαίρια,πάμε σε φθινόπωρα και ανοίξεις. Απο λιμάνια και καταιγίδες σε πεδιάδες και ανθούς. Οι διαδρομές σου,αλλάζουν πορεία. Ακολούθως οι επιβάτες και οι οδηγοί. Αλλάζεις και εσύ μάτια μου,απο ναύτης καταλήγεις  καπετάνιος και την πλώρη σου,κοιτάς απο ψηλά. Τα δάκρυά σου σε διαμάντια,κι οι χαρές σου πλέων σκοτεινές...
Ότι λησμόνησες σου χαρίζεται,οτι κατέκτησες σου φαντάζει να πετρώνει και στάχτη σου μοιάζει.
Εποχές,συνθήκες,ψυχές,αισθήσεις και επιθυμίες. 
Αλλάζουν μάτια μου.
Μα στάχτη μην σου φαντάζει,σαν ψέμα μην σου μοιάζει. Αλλάζουν μάτια μου γλυκά. 
Μα μέσα σου φυλάμενες θα'ναι,όλες οι γλυκές περασμένες σου ζωές.