Sunday, March 27, 2016

Θέλω να με πας κάπου μακριά,παρακαλώ. Πάμε σε μέρη άγνωστα,κάπου που δεν ξέρει κανείς για μας,κάπου που ποτέ δεν θα μάθουν. Ίσως εκεί,με συγχωρέσεις. Εκεί ίσως απαλύνει ο πόνος σου,δεν μας ξέρουν να θυμάσαι.Ίσως εκεί,με συγχωρέσεις. Δεν θα βλέπεις πρόσωπα γνωστά να σου θυμίζουν τους παρορμητισμούς μου. Αν πάμε στην εξοχή,κάπου ψηλά στα βουνά μας.. Εκεί θα με συγχωρέσεις.
Θα θυμηθείς τα μεθυσμένα όνειρά μας,ήταν όντως πανέμορφα. Θα θυμηθείς τις ώρες τις ατελείωτες που σου μιλούσα και εσύ κοίταζες προσηλωμένος,εκεί που με ερωτευώσουν. Σου άρεσε να σε κουράζω με την φλυαρία μου,ακόμη κι αν σου απολογούμουν για αυτή. Θα πας πολύ πίσω,τότε που με είχες ρωτήσει αν σε αγαπούσα. Και θα θυμηθείς το ναί. Με είχες ρωτήσει δυο φορές. Ήταν πολύ χαρακτηριστηκές και τις δύο είχες πάρει την απάντησή μου χωρίς να σημειώσεις κάτι ή να συμφωνήσεις με την αγάπη μου για σένα. Αμέσως μετά,θα γελάσεις μαζί μου και τον ανυπόμονό μου χαρακτήρα,γιατί θα θυμηθείς τις απειλές μου εκείνη την πρωτοχρονιά που σε πίεζα να με "αγαπήσεις" μέσω τηλεφώνου. Καλές οι αντοχές σου πάντως. Χειρότερες οι δικές μου. Θα 'ρθω να σε κλέψω,κι ας με υποτιμήσεις,θα 'ρθω να πάμε κάπου μακριά. Να θυμηθείς,να μ'ερωτευτείς ξανά,να σ'ερωτευτώ κι εγώ. Φοβάμαι όμως,φοβάμαι οτι δεν θα δω τα μάτια σου να'ναι όπως τότε που χάνονταν στα δικά μου. Θέλω να πάμε μια εκδρομή,μιας μέρας ή μιας νύχτας. Να μ'αγαπήσεις για μια μέρα μόνο ξανά κι ας ξεχαστούμε. 
Ή μάλλων όχι ;

Tuesday, March 22, 2016

I think if you found him,that even you would know that he's mine

Τραντάζεις την ροή των σκέψεών μου. Ρημάζεις την όποια ηθική μου.
Κάνοντας τι ; Υπάρχωντας.
Έτσι αγαπώ,αλόγιστα..Έτσι σ'αγάπησα. Ακανόνιστα.
Μόνο που άργησες να μ'ερωτευτείς. Κολακευμένος απ'το αθώο "κόλλημα" μου για σένα,βλέπωντας την ομορφιά του να σε νοιάζεται κάποιος ειλικρινά,είπες να μ'ερωτευτείς και εσύ. Συνάλλαγμα ;
Άργησες όμως. Γιατί απο τότε,δυό χειμώνες πριν, τo κόλλημα έχει επεκταθεί σε κάθε γωνιά του σώματος και του νού. Σε πρόλαβα. Γίνεται ανεξέλεγχτο, μαζί του και εγώ.
Ανεξέλεγχτη εώς και σήμερα,δυό χειμώνες και μισή άνοιξη μετά,δηλώνω ένοχη. Απροσάρμοστη για δίχτυα του έρωτα. Δεν δένομαι με ανθρώπους.
Μα εσύ μ'έδεσες και με φυλάκισες στα δεσμά σου. Κάθε τόσο μ'αφήνεις,παρεκτρέπομαι,γυρίζω να φυλακιστώ πάλι,μα δεσμεύεσαι με τον εαυτό σου σφιχτά και φεύγω πάλι για τα ξένα.
Έχουνε περάσει 730 μέρες και κάτι,παρόλα αυτά όποτε γυρίζεις πίσω σε μένα εγώ σ'ακολουθώ κι ας είναι να μ'αφήσεις ξανά.
Μόλις ένιωσα την απουσία σου ανήμερα του καλοκαιριού,υπέφερα,παραλογούσα,υπήρξα ανήθικη και ίσως σε έχω προδώσει. Σε χρειαζόμουν,έλειπες.
Μ'άφησες απ'έξω έστω κι αν έβρεχε.
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ,που μου έμαθες οτι δεν σε χρειάζομαι για να επιβιώνω,για να ευτυχώ.
Ευχαριστώ που πέθαινα σε κάθε γιατί.
Σε ευγνωμονώ που με πλήγωσες,αγαπώντας με. Έμαθα λοιπόν να σ'αγαπώ γιατί έτσι γουστάρω.
Χωρίς παρακάλια,χωρίς να περιμένω τίποτα απο σένα. Να σ'αγαπώ γιατί με ισορροπεί,χωρίς γκρίνιες και υστερίες.
Ανιδιοτελής αγάπη ονομάζεται και την έπαθα μαζί σου.

Monday, March 21, 2016

Cruelty died in my arms

Τα μπλε όνειρα. Μου έχουν λείψει.
Μου λείπουν οι μικρές ενδόμυχές μου διαταραχές. Τότε που ο καπετάνιος,είχε στην εξουσία του λιμάνια και πλοία,μυριάδες.
Δεν αναφέρομαι για υποβιβασμούς ή υλικά χαμένα. Τίποτα δεν ναυάγησε,πόσο μάλλων να χαθεί.
Αναφέρομαι σε εποχές παλιές,όπου χανόμουν σε θεόρατες οάσεις,όπου παλλόμουν σε πεδία εξωπραγματικά.
Λησμονώ τις μέρες που καθόριζα η ίδια τους προορισμούς μου.. Όταν είσαι ο καθοδηγητής ενός πληρώματος,όσο και να αγαπάς την πλοή των κυμμάτων,οι στάσεις σε στεριές και στα "ξένα" σε αποπλανούν στα τυφλά.
Είχα μείνει στάσιμη λοιπόν. Έτσι,παίρνω τα κέρδη και τις απώλειές μου,τις ριζώνω βαθιά μέσα μου και ανεβάζω την άγκυρα. 
Σαν αιώνιος ταξιδιώτης,έμαθα να αγαπώ τις πληγές μου,να τις προσέχω και να τις αγαπώ σαν τις αρετές μου. Συμπεριλαμβάνονται στο χτίσιμο του συνεχώς μεταλλασόμενου εαυτού μου.
Τα μπλε όνειρα λοιπόν,ήταν τα πιο ακραία..
Μα μ'έφτασαν ως εδώ και σε κάθε μπλε όνειρο εγώ θα χάνομαι ξανά,όπως παλιά.
Ότι απέμεινε μέσα μου, είναι λίγες σταγόνες νιρβάνας και μια αγάπη γεμάτη,καρδιά. Έτοιμη να μοιράσει τις ευτυχίες και τις αγάπες της,σε αυτούς που αποπειράθηκαν να την εκκενώσουν.
Μου είναι αναγκαίο να δώσω στους ανένδωτους,να γεμίσω τους κενούς. Έχω υπάρξει κι εγώ ο κενός που είχε εκκενώσει.
Βασίζομαι στα μπλε όνειρα ξανά.
Υπο τις διαταγές σας. 

Thursday, March 3, 2016

Καρδιά μου,να κοιμάσαι πιο ήσυχη.

#Chapter 2
Ε λοιπόν,κάποιες φορές οι σελίδες γυρίζουν μόνες τους. Στο δικό μου βιβλίο τελευταίως,κατα κάποιον μαγικό τρόπο,ένα γαλήνιο αεράκι μου μπερδέυει τις σελίδες. Δεν πολυ-ξέρω που γράφω,πως και γιατί. Συγχέονται γεγονότα. Άλλα ειπώνονται,υπο διαφορετικές καταστάσεις και πρόσωπα.
Ακολούθως,η σύγχυση καταπλακώνει και μένα,κάνοντάς με να γυρίζω σε περασμένα κεφάλαια και να γράφω για τα πρόσφατα. Καταλαβαίνεις, ο,τι μου είχε ρημάξει την ψυχή τότε,επανέρχεται εις διπλούν και η μιζέρια μου βαράει το κεφάλι.
Αυτοκαταστροφική λεν.
Ίσως,αλλά το βιβλίο ανήκει σε εμένα, ο,τι έπεται καταγράφεται και φυλάγεται στις πολύτιμές μου σελίδες.
Αχ,Δυσδαιμόνα.. Ποιος να 'φταιγε ο Ιάγος ή ο Οθέλλος ;
Μικρέ μου εαυτέ,γράφεις για τους Ήλιους που σε θάμπωσαν,τους κατακρίνεις.. Χώθηκες στο βασίλειο του λέοντα και περίμενες να επαναστατήσεις,όπως ξέρεις. Δικές σου οι αφέλειες,εσύ ακολουθείς. 
Τύφλα.
Ε και στην τελική,γεμίζεις σελίδες όλο μονόλογους για τραγωδίες που δεν είναι τραγωδίες και θίγεις πληγές που δεν είναι πληγές.
Να τα προσόντα σου.
Κάπου δυσλειτουργεί η ζυγαριά,κάπου την επιβαρύνεις για να ταιριάζει με αυτά που θέλεις να δείς και έτσι ίσως κοιμάσαι πιο ήσυχη.
Κι όμως,επιμένω να μην θέλω να διορθώσω τα συντακτικά λάθη του βιβλίου. 
Εν τέλει,αυτή η σύγχυση ίσως οδηγήσει σε μεγαλύτερα κεφάλαια,πλουσιότερα.
Ελπίζω:)