Sunday, March 27, 2016

Θέλω να με πας κάπου μακριά,παρακαλώ. Πάμε σε μέρη άγνωστα,κάπου που δεν ξέρει κανείς για μας,κάπου που ποτέ δεν θα μάθουν. Ίσως εκεί,με συγχωρέσεις. Εκεί ίσως απαλύνει ο πόνος σου,δεν μας ξέρουν να θυμάσαι.Ίσως εκεί,με συγχωρέσεις. Δεν θα βλέπεις πρόσωπα γνωστά να σου θυμίζουν τους παρορμητισμούς μου. Αν πάμε στην εξοχή,κάπου ψηλά στα βουνά μας.. Εκεί θα με συγχωρέσεις.
Θα θυμηθείς τα μεθυσμένα όνειρά μας,ήταν όντως πανέμορφα. Θα θυμηθείς τις ώρες τις ατελείωτες που σου μιλούσα και εσύ κοίταζες προσηλωμένος,εκεί που με ερωτευώσουν. Σου άρεσε να σε κουράζω με την φλυαρία μου,ακόμη κι αν σου απολογούμουν για αυτή. Θα πας πολύ πίσω,τότε που με είχες ρωτήσει αν σε αγαπούσα. Και θα θυμηθείς το ναί. Με είχες ρωτήσει δυο φορές. Ήταν πολύ χαρακτηριστηκές και τις δύο είχες πάρει την απάντησή μου χωρίς να σημειώσεις κάτι ή να συμφωνήσεις με την αγάπη μου για σένα. Αμέσως μετά,θα γελάσεις μαζί μου και τον ανυπόμονό μου χαρακτήρα,γιατί θα θυμηθείς τις απειλές μου εκείνη την πρωτοχρονιά που σε πίεζα να με "αγαπήσεις" μέσω τηλεφώνου. Καλές οι αντοχές σου πάντως. Χειρότερες οι δικές μου. Θα 'ρθω να σε κλέψω,κι ας με υποτιμήσεις,θα 'ρθω να πάμε κάπου μακριά. Να θυμηθείς,να μ'ερωτευτείς ξανά,να σ'ερωτευτώ κι εγώ. Φοβάμαι όμως,φοβάμαι οτι δεν θα δω τα μάτια σου να'ναι όπως τότε που χάνονταν στα δικά μου. Θέλω να πάμε μια εκδρομή,μιας μέρας ή μιας νύχτας. Να μ'αγαπήσεις για μια μέρα μόνο ξανά κι ας ξεχαστούμε. 
Ή μάλλων όχι ;