Thursday, March 3, 2016

Καρδιά μου,να κοιμάσαι πιο ήσυχη.

#Chapter 2
Ε λοιπόν,κάποιες φορές οι σελίδες γυρίζουν μόνες τους. Στο δικό μου βιβλίο τελευταίως,κατα κάποιον μαγικό τρόπο,ένα γαλήνιο αεράκι μου μπερδέυει τις σελίδες. Δεν πολυ-ξέρω που γράφω,πως και γιατί. Συγχέονται γεγονότα. Άλλα ειπώνονται,υπο διαφορετικές καταστάσεις και πρόσωπα.
Ακολούθως,η σύγχυση καταπλακώνει και μένα,κάνοντάς με να γυρίζω σε περασμένα κεφάλαια και να γράφω για τα πρόσφατα. Καταλαβαίνεις, ο,τι μου είχε ρημάξει την ψυχή τότε,επανέρχεται εις διπλούν και η μιζέρια μου βαράει το κεφάλι.
Αυτοκαταστροφική λεν.
Ίσως,αλλά το βιβλίο ανήκει σε εμένα, ο,τι έπεται καταγράφεται και φυλάγεται στις πολύτιμές μου σελίδες.
Αχ,Δυσδαιμόνα.. Ποιος να 'φταιγε ο Ιάγος ή ο Οθέλλος ;
Μικρέ μου εαυτέ,γράφεις για τους Ήλιους που σε θάμπωσαν,τους κατακρίνεις.. Χώθηκες στο βασίλειο του λέοντα και περίμενες να επαναστατήσεις,όπως ξέρεις. Δικές σου οι αφέλειες,εσύ ακολουθείς. 
Τύφλα.
Ε και στην τελική,γεμίζεις σελίδες όλο μονόλογους για τραγωδίες που δεν είναι τραγωδίες και θίγεις πληγές που δεν είναι πληγές.
Να τα προσόντα σου.
Κάπου δυσλειτουργεί η ζυγαριά,κάπου την επιβαρύνεις για να ταιριάζει με αυτά που θέλεις να δείς και έτσι ίσως κοιμάσαι πιο ήσυχη.
Κι όμως,επιμένω να μην θέλω να διορθώσω τα συντακτικά λάθη του βιβλίου. 
Εν τέλει,αυτή η σύγχυση ίσως οδηγήσει σε μεγαλύτερα κεφάλαια,πλουσιότερα.
Ελπίζω:)