Monday, March 21, 2016

Cruelty died in my arms

Τα μπλε όνειρα. Μου έχουν λείψει.
Μου λείπουν οι μικρές ενδόμυχές μου διαταραχές. Τότε που ο καπετάνιος,είχε στην εξουσία του λιμάνια και πλοία,μυριάδες.
Δεν αναφέρομαι για υποβιβασμούς ή υλικά χαμένα. Τίποτα δεν ναυάγησε,πόσο μάλλων να χαθεί.
Αναφέρομαι σε εποχές παλιές,όπου χανόμουν σε θεόρατες οάσεις,όπου παλλόμουν σε πεδία εξωπραγματικά.
Λησμονώ τις μέρες που καθόριζα η ίδια τους προορισμούς μου.. Όταν είσαι ο καθοδηγητής ενός πληρώματος,όσο και να αγαπάς την πλοή των κυμμάτων,οι στάσεις σε στεριές και στα "ξένα" σε αποπλανούν στα τυφλά.
Είχα μείνει στάσιμη λοιπόν. Έτσι,παίρνω τα κέρδη και τις απώλειές μου,τις ριζώνω βαθιά μέσα μου και ανεβάζω την άγκυρα. 
Σαν αιώνιος ταξιδιώτης,έμαθα να αγαπώ τις πληγές μου,να τις προσέχω και να τις αγαπώ σαν τις αρετές μου. Συμπεριλαμβάνονται στο χτίσιμο του συνεχώς μεταλλασόμενου εαυτού μου.
Τα μπλε όνειρα λοιπόν,ήταν τα πιο ακραία..
Μα μ'έφτασαν ως εδώ και σε κάθε μπλε όνειρο εγώ θα χάνομαι ξανά,όπως παλιά.
Ότι απέμεινε μέσα μου, είναι λίγες σταγόνες νιρβάνας και μια αγάπη γεμάτη,καρδιά. Έτοιμη να μοιράσει τις ευτυχίες και τις αγάπες της,σε αυτούς που αποπειράθηκαν να την εκκενώσουν.
Μου είναι αναγκαίο να δώσω στους ανένδωτους,να γεμίσω τους κενούς. Έχω υπάρξει κι εγώ ο κενός που είχε εκκενώσει.
Βασίζομαι στα μπλε όνειρα ξανά.
Υπο τις διαταγές σας.