Saturday, April 23, 2016

Aging and facing

Έχω πολλά να συγχωρέσω του εαυτού μου. Συχνά,έχω πίστη και παραμυθιάζομαι πιστεύοντας πως το έχω κάνει. Είναι που υπάρχουν κάποιοι νόμοι απαράβατοι. Εδώ είναι που παραβαίνω συχνά-πυκνά. Πέφτουν οι ασπίδες. Βρίσκομαι παρασυρόμενη σε κύμματα τρομακτικά,γεμάτα απειλές. Βρέθομαι να πνίγομαι γιατί έχω ξεχάσει τα ναυαγοσωστικά. Βρίσκομαι και βρέθομαι αντιμέτωπη με πυρκαγιές που ξέχασα να σβήσω. Ένα τσιγάρο ήτανε και τώρα ζήτω που καήκαμε. 
Λυπάμαι φίλε και φίλη,δεν μπορείς να βοηθήσεις. Λυπάμαι που με νοιάζεσαι αλλά σε έχω περιθωριοποιήσει λίγο. Λίγο τελευταίως,λίγο κάτι μήνες,ίσως λίγο-λίγα κάτι χρόνια. Απολογούμαι σε σένα και σε μένα. Οι απολογίες προς εμένα όμως ίσως είναι βαθύτερες και περισσότερες. Ίσως με παρεξηγήσεις. Ένα κομμάτι μου όμως,αυτό το φωτεινό γεμάτο χαρά και ένα σωρό ευλογίες,αυτό έχω πληγώσει περισσότερο. Μα ακόμη με περιμένει και είναι ακάθεκτο,σίγουρο πως θα γυρίσω πίσω να το κάνω ένα με μένα ξανά. 
Θα με συγχωρούσες αν με συγχωρούσα ; Πιστεύω πως ναί. Αλλά δεν κάνει. Άσε με λίγο μόνο φίλε,αδερφέ και εραστή. Μητέρα και πατέρα. 
Είμαι στα 18,έχω αρρωστήσει λιγάκι,πες το και γρίπη αν βολέυει. 
Ευχαριστώ πάντως,εσένα και όλους. Ευχαριστώ και μένα που δεν έχω καταρρεύσει ολοσχερώς.