Saturday, June 18, 2016

Blame who? For what?

Σαν να είχε το πηγάδι μπροστά της,μα το μισό της σώμα ήταν ριζωμένο σε ένα καιόμενο χώμα,απο επιλογή. Σαν να είχε φυτέψει και περιποιηθεί τα ίδια τα αγκάθια τα οποία την εμπόδιζαν να ξεδιψάσει. Δεν ήταν τριαντάφυλλα,η απαλότητα και η γαλήνη τους δεν φένονταν πουθενά. Ήταν κάποια παρόμοιά τους,αλλά ήτανε ξερά,η δίψα και η αφυδάτωση κατέκλυε όλο το μέρος. Έβρεχε,οι σταγόνες ήταν υφαιστιακές,άλλοι το λεν λάβα,αλλά δεν υπήρχε υφαίστιο κατάγυρα. Βρισκόταν σε ένα κάμπο,το πεδίο ήταν σκουρόχρωμο,ακόμη και τα δέντρα άφηναν υπονοούμενα απειλής. Το πετρόκτιστο περίφραγμα θύμιζε έναν παλιότοιχο γεμάτο ουλές και κραυγές. Τρόμος. Έξω απο τον εφιαλτικό λαβύρινθο αυτό,ήταν ηλιόλουστα,αλλά η ίδια ήταν λάτρεις των αινιγμάτων και των μυστηρίων. Το αδιέξοδο της παρούσας κατάστασης,δεν άφηνε να νοηθεί καμιά ελπίδα σωτηρίας. Η θετικότητα την έβλεπε απο μακριά,κλειδωμένη απ'έξω και έμοιαζε σαν βρεγμένο,παρατημένο σκυλί που περίμενε στην εξώπορτα του σπιτιού του. Με ποια θεία δύναμη να ελπίζεις όταν αλυσοδένεσαι μπροστά απο την όασή σου,τυφλωμένος απο την οργή της κατάντιας σου; 

Friday, June 17, 2016

Χαλαρώνω απόψε λοιπόν,συζητώ με την παρέα αραχτά και μέσα απο την χαλάρωση και τις πολύ ειλικρινές,ανοιχτόμυαλες κουβέντες,με την σειρά μου βάζω κάποια πράγματα στην θέση τους. Δεν είναι πολύ συχνό το φαινόμενο αυτό,ίσως με ελκύει περισσότερο το χάος,αλλά νιώθω εξουθενωμένη απ'τον ποίκιλο,ανάμοιχτο εσωτερικό μου κόσμο,τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου. Τείνω να περιπλέκω καταστάσεις οι οποίες είναι ξεκάθαρες εξ αρχής. Ζω για ένα όνειρο λοιπόν,με μια ελπίδα. Έχω ξεχάσει πως είναι να νιώθεις τα πάντα βαθιά,έχω ξεχάσει πως είναι να είσαι πραγματικά δεμένος με κάποιον,πνευματικά. Είμαι ερωτευμένη που λες,με την ιδέα αυτή. Ίσως αυτό με κάνει να εξιδανικεύω τους ανθρώπους γύρω μου,ζω ξανά με το όνειρο. Είναι πραγματικά μαγικό να αγαπάς,χωρίς οποιονδήποτε δεσμό εξ αίματος,ανθρώπους που δεν σου επιβάλλει κανείς να αγαπάς,το διαλεγεις έτσι απλά. Σκέφτομαι,πως έχουν έρθει τα πράγματα,πόσα μας χωρίζουν και πόσα λίγα μας ενώνουν. Είναι δύσκολο και με θλίβει. Ας μην είναι όλα για μία ιδέα,δεν είναι. Πάνε χρόνια,τραγικό, σε γνώρισα,πότε σε έμαθα και πως δεν σε αναγνωρίζω πλέων. Μου έκανε καλό το ταξίδι κι ας έχω πληγές πολλές. Θα το ήθελα ξανά,πολύ. Καληνύχτα.