Wednesday, July 13, 2016

Ίσως θα'πρεπε να νιώθεις τυχερός. Τυχερός που δυό μάτια και μια καρδιά,λάμπουνε όταν ακούνε το όνομά σου,μετά απο ατελείωτους μήνες που έχουν να σε δουν. Όταν ένα σώμα και μια ψυχή,μένουν φυλάμενα για το επόμενο άγγιγμά σου. Κι όλα αυτά; Για το τίποτα,για μια αβεβαιότητα,αλλά σου δίνονται φίλε,σε λησμονούν. Στάσου λοιπόν και δες πίσω σου και ανάλυσε το παρόν. Παρακαλώ. Πέρα απ'τα λάθη μας,πέρα απ'τα επόμενα που έχουν προκήψει,στάσου και δες τι πραγματικά ένιωσα και γιατί. Ίσως όταν σε δω ξανά,να ηρεμήσω,ίσως να τρελένομαι μόνο και μόνο στην ιδέα και να μην είμαι στην τελική τόσο αφοσιωμένη στο να ξανα-ζήσω κάτι μαζί σου. Αλλά κάτι με δένει με σένα,κάτι που αυξάνεται με τον καιρό,ένα δέσιμο αρκετά σφιχτό. Στάσου μια στιγμή. Δες πόσο η αγάπη διαρκεί,πέρα απ'τα χιλιάδες μίλια,πέρα απο το αυθόρμητο μου φέρσιμο. ΔΕΣ πως ειλικρινά,δεν έχω φύγει ποτέ. Ίσως θα'πρεπε να σε έχω ξεχάσει,να μην υπομένω στα τελειωμένα. Ίσως να'μαι άτυχη που σου υπενθυμίζω,πως πράγματι,λείπεις.