Friday, July 22, 2016

From some,to the rest

Γλαρωμένο το ύφος,το κεφάλι ψηλά.. Κοιτάζω την σελήνη,ιδιόμορφη και μυστήρια. Παρατηρώ την παραλία και τους γύρω μου,έχει νυχτώσει για τα καλά και πάει να ξημερώσει,κι εμείς εδώ να τα πίνουμε και να φιλοσοφούμε. Οι υπόλοιποι βασικά,εγώ κλασσικά χάνομαι σε τρίτες και τέταρτες διαστάσεις αγναντεύωντας το φως του φεγγαριού που αντανακλά απαλά στην θάλασσα. Λατρεύω πιστά και συνεχώς την μαγεία της φύσης,συχνά απορώ πως και γιατί αλλά στην τελική απολαμβάνω την κάθε ομορφιά,ξένοιαστη. Κολλάω στο φεγγάρι και την θάλασσα λοιπόν. Δυο συνδυασμοί αντίθετοι,μα κάπου τα βρίσκουν μεταξύ τους. Νά που το φως εισβάλλει και επιβάλλει στην θάλασσα την αντανάκλασή του. Νά που η θάλασσα το δέχεται και του το παραχωρεί. Συμβιβασμός μεταξύ αντιθέτων. Φύση,φυσικά. Η ομαλή συγκατοίκηση και παραχωρητικότητα των εφτά στοιχείων στην γη με εκπλήσσει. Κάθε ον στην γη συνεργάζεται και ζεί με αυτά που έχει και μπορεί,εχτός ο άνθρωπος. Άπληστος,ανεπαρκής και εγωιστής. Καταστροφέας των παντών. Έχει καταντήσει κλισέ να κατηγορούμε για την απαίσια ύπαρξή μας,την απάνθρωπη ανθρωπιά μας. Μα είναι όλα στάσιμα,κάπου υστερούμε,χάνουμε το νόημα. Τι να πείς,ο καθένας παίρνει τον δρόμο του, ο,τι τον κάνει πιο ευτυχισμένο και ίσως περισσότερο βολεμένο. Φτάνει λοιπόν,θα ήθελα να ζήσω σε ένα χωριό,γεμάτο πράσινο και λιβάδια,έτσι όπως το έχω φανταστεί. Με αηδιάζουν οι νέες σας τάσεις και οι κακόγουστες σας μόδες. Μόνο κακό δεν θα μου κάνει να φύγω για κάπου μακριά,χωρίς να'μαστε και καθόλου αγαπημένοι. Απολογούμαι με την σειρά μου για το κράξιμο αυτό,χωρίς ίχνος μετάνειας. Αλλά με ελκύουν περισσότερο τα είδη λουλουδιών που θα'θελα να φυτέψω και ο ελέφαντας που θα ήθελα να έχω στον κήπο μου. Θέλω να πάψω να εκνευρίζομαι με την αθλιότητα που έχει σπειρεί. Κι όμως,με μια δόση καταρράχτη και χαριτωμένων μονοπατιών ίσως είναι εφικτό. Λυπάμαι που είχα αρχίσει να αναλύω την ομορφιά του τόπου μου και κατέληξα στην απαίσια μισητή μάζα των αθλιότερων όντων.  Αντίο λοιπόν και ήρεμη συνείδηση εύχομαι.