Saturday, August 20, 2016

The rest

Είναι αναπόφευκτο πλέων να μην θέλω να μεγαλώσω,να γίνω μια συνηθισμένη γυναίκα του σπιτιού ή της δουλειάς,των παιδιών και προπάντων ενός άνδρα. Δεν θέλω να ανήκω. Πιστεύω ολόψυχα στην ελευθερία,προσεύχομαι σε αυτή και ευελπιστώ να την κατακτήσω. Τις παρατηρώ καθημερινά,είναι ίσως το επάγγελμά μου. Το οποίο σε κάνει θες δεν θες να επικοινωνήσεις(όσο μπορείς δηλαδή..) με χιλιάδες άτομα την ημέρα.. Παρατηρώ το γυναικείο φύλο,τους δεσμευμένους και τους αδέσμευτους. Οι περισσότερες,υποτάσσονται στην ιδέα του υπηρετικού.Τρέχουν να προλάβουν την δουλειά και κατά την διάρκεια του τρεξίματος,τρέχουν στο σπίτι για να ετοιμάσουν το φαγητό του άνδρα που τόσο πολύ δεν ονειρεύτηκαν. Σιδέρωμα,καθαριότητα. Θέλουν να το λεν φροντίδα. Θέλουν να πιστεύουν οτι είναι εκπληρωμένες,ολοκληρώνουν ακόμη ένα στόχο απ΄την ζωή τους. Να ανοίξουν ένα σπιτικό,βολεμένες με έναν άνδρα που τις δέχεται ή μάλλων τις ανέχεται. Νομίζουν και ελπίζουν πως αυτό είναι το καθώς πρέπει. Είναι κι άλλες,οι σκύλλες,που τους τραβάν απ'την μύτη και σέρνοντάς τους νομίζουν πως αυτοί υποτάσσονται στην κυριαρχία τους. Αλλα όχι κυρά μου,ο άνδρας σου σε βαριέται,μπορώ να το δω εγώ κι όλοι άλλοι που περιτριγυρίζεσαι. Κυράδες σαν κι αυτές,βρέθονται μια φορά ή και παραπάνω με τις φιλενάδες τους σε μια καφετέρια ή σε ενα super chic resto-bar για να δείξουν πόσο ευτυχισμένες είναι. Η ευτυχία τους κρατά όσο και ο καφές που πίνουν. Δεν είμαι πεσσιμίστρια,ούτε τραγικοποιώ καταστάσεις. Είναι τα μάτια και τα αυτιά που που βλέπουν και ακούν. Λοιπόν,δεν θέλω ποτέ να γίνω σαν κι αυτές. Δεν ξέρω ποιόν να πρωτο-παρακαλέσω,αλλά σας παρακαλώ. Όχι.
Αυτό φυσικά εξαρτάται απο εμένα και μόνο,μια παράκληση όμως ίσως βοηθήσει το μυαλό μου να παραμείνει άγρυπνο.  

Wednesday, August 17, 2016

Lava

Λίθος,ένας πανέμορφος λίθος ο οποίος φέρνει γαλήνη,ισορροπία. Ενώνει το υλικό με το πνευματικό σώμα και αφυπνίζει την συνείδηση. Μου είχαν κάνει δώρο κάποτε,σκουλαρίκια,χειροποίητα φτιαγμένα απο λίθο λάβας. Περπατούσα σήμερα στα σοκάκια της παλιάς πόλης και κάποια θεία δύναμη αν θες να το θέσεις έτσι,με έσπρωξε να μπω σε ένα μαγαζάκι που έμοιαζε σαν μικρός παράδεισος για μένα. Γεμάτα τα ράφια απο πανέμορφους χρωματιστούς λίθους και κρυστάλους. Εμένα λογικά είχε πέσει το μάτι μου απ'το πρώτο βήμα στην λάβα. Αυτό το δώρο που λες, είχε σπάσει και το έχω χάσει.Μου είχαν πει κάποτε ότι αν κάποιος σου κάνει ένα δώρο με το ζόρι,ή δεν το έχει διαλέξει εκείνος,είναι εύθραυστο και χάνεται έτσι απλά. Έτσι την είχα πάθει. Σήμερα όμως είπα να επανορθώσω το λάθος του ανθρώπου εκείνου χωρίς να πιστεύω απαραίτητα στις δυσειδαιμονίες αυτές και να χαρίσω στον εαυτό μου αυτό που είχε χάσει. Ίσως να μην είναι ο λίθος αυτός που επιμένει να εισβάλλει στην ζωή μου ακόμα και σήμερα στο κείμενο αυτό.. Ίσως να είναι μια ψυχή μυστήρια. Ένα μυαλό που επιμένει να συγχύζει το δικό μου γιατί η ζάλη του απ'ότι φαίνεται είναι πολύ βαριά. Σήμερα όμως είπα να αγοράσω το πετραδάκι για μία Α' τύπου ασφάλεια,ένα φυλακτό  και μια γλυκιά υπενθύμιση της ζάλης αυτής. Περίπλοκα ακούγονται όλα,που να τα ζείς κιόλας. 
Η λάβα εν ζωή,ενεργή,καίει. Η έκρηξη θερίζει,λιώνει και καταστρέφει. Σαν ηρεμήσει όμως,όταν πλέων πεθαίνει η κάψη αυτή,δημιουργούνται ανομοιόμορφες πέτρες. Πανέμορφες και γαλήνιες. Θεαματικά και τα υφαίστια όταν βρίσκονται σε βαθύ ύπνο. Σαν ανθρώποι,τείνουμε να ελκυόμαστε απο υφαίστια κι ας ξέρουμε οτι η έκρηξη θα μας σημαδέψει. 
Άραζα στην κορυφή,ένας θόρυβος με προειδοποιούσε εδώ και κάτι νύχτες,ένας θόρυβος απειλητικός.Είχε πανσέληνο θυμάμαι,ώσπου άρχισε να ξεχειλίζει το υφαίστιο,αργά και επώδυνα. Δεν έτρεξα να φύγω,σαν αφελής ονειροπόλος ήλπιζα στην παύση του,ήλπιζα οι δυνατές μου άμυνες και δυνάμεις να ξελογιάσουν το κακό που ερχόταν. Πριν προλάβω να ενεργήσω,με κατατρόπωσε η δύναμη του υφαιστίου. Με έκαψε. Τα εγκαύματα είναι αιώνια,αν με παρατηρήσεις θα τα δείς. Φωνάζουν οι πληγές. Αλλά έχω επιβιώσει και είμαι σώα αλλά όχι αβλαβής. Οι βλάβες έχουν τρυπώσει μέσα μου. Τις αποκαλώ λάβες μα έχουμε εξοικειωθεί. 
Έτσι θυμήθηκα την κόλαση αυτή,αγοράζωντας την ζάλη μου ξανά. Είναι ο μόνος τρόπος να πετρώσει το συναίσθημα και να μ'αφήσει ήσυχη ο καπνός αυτός,εξοικειωμένη να με βρεί.

Monday, August 15, 2016

Απλώς επιθυμίες ή ένα γραπτό μύνημα

Yesterday,I thought of calling you. I felt like needing you,I felt like needing to hear your voice. But then again no. I rejected this thought,I knew and I know that I should let go. You know,you being seen as an angel and a miracle to me,made me being attached to you,so badly. I would always be the one feeling guilty about doing shit to you and then regret for years. Years,yes. Yesterday, I sadly realized,you're not the saint I had the image of. I blindly gave my all to you,even though I moved on,I was always yours and you knew. You knew and you had a complete control of me. Well,that's not what I fought for. The love I was fighting for is not a typical teenager relationship. So,I guess you were right when you described our thing as a teenager love,while I was the one to surrender it all to you,it doesn't happen often,it won't happen the same way again. It feels weird,being in touch with the past and feeling it all so alive. I miss it,but not you. Not the new you. I miss us. Not you. That describes my behavior well,the so come and go me. Maybe I've hurt you a couple of times,but it wasn't my intention,it never was. So here comes the sun little darling. Here comes you trying to hurt me,intentionally.Maybe my actions have made you more selfish and revengeful to me. But no,you know this shit won't touch me and I so pitty the time I've wasted trying to make you see what was really happening,how strong and magically newfound were all these to me.There's no hate,I don't hate you and I never will. I was the one to choose whether to give my soul to you or not and I did. That part is yours. Those years were completely yours. But it won't touch now,cause i'm building new walls,the new me wouldn't fall for the new you. No more drama needed,but hey;You weren't there.

Saturday, August 6, 2016

Wonderland

Μοιάζει με κινηματογραφική ταινία το τοπίο,οι σκέψεις και τα συμβάντα. Είχε απομακρυνθεί απ'την παρέα και τα βραχάκια όπου αράζαν,κατευθυνόμενη προς το αποχωρητήριο με αφορμή να απολαύσει την γαλήνη που την περιέβαλλε,την φυλούσε για τον εαυτό της που τόσο την λησμονούσε. Το βλέμμα της ήταν χαμηλά,περιεργαζόταν τα πέτρινα πλακάκια και επομένως τους κορμούς των δέντρων οι οποίοι φάνταζαν ταλαιπωρημένοι αλλά έκπεμπαν μια περίεργη λάμψη για το σκοτάδι της νύχτας εκείνης. Να γίνεσαι ένα με την φύση,να την νιώθεις και να νιώθεις την αγάπη και την τρυφερότητα που ξεχειλίζει απ' αυτή. Είχε φτάσει στους καθρέφτες του αποχωρητηρίου λοιπόν,κοίταξε για μια στιγμή τον εαυτό της και χαμογέλασε,γιατί ξέρει. Ξέρει οτι πίσω απ'τις μάσκες και τα θεατρικά,υπάρχει κάτι μακάριο,κάτι που θα την φωτίσει στην ζωή. Τα λάθη πολλά αγαπημένε ακροατή,είναι μερικοί χαρακτήρες που όπως βλέπεις,μοιάζουν ιδιόρρυθμοι,ανεξήγητοι. Βλέπωντάς την λοιπόν,έβλεπα μια μυστηριώδες αύρα,η οποία έμοιαζε σαν κάτι γαλαζοπράσινα συννεφάκια καλυμμένα απο ενα ελαφρύ γκρι περίγραμμα.Κάπου κάτι ζητούσε την ελευθερία του. Κάτι ήταν φυλακισμένο μέσα της,έχω ακούσει τις κραυγές αυτές,μα μάλλων τις έχω αμελήσει.