Wednesday, August 17, 2016

Lava

Λίθος,ένας πανέμορφος λίθος ο οποίος φέρνει γαλήνη,ισορροπία. Ενώνει το υλικό με το πνευματικό σώμα και αφυπνίζει την συνείδηση. Μου είχαν κάνει δώρο κάποτε,σκουλαρίκια,χειροποίητα φτιαγμένα απο λίθο λάβας. Περπατούσα σήμερα στα σοκάκια της παλιάς πόλης και κάποια θεία δύναμη αν θες να το θέσεις έτσι,με έσπρωξε να μπω σε ένα μαγαζάκι που έμοιαζε σαν μικρός παράδεισος για μένα. Γεμάτα τα ράφια απο πανέμορφους χρωματιστούς λίθους και κρυστάλους. Εμένα λογικά είχε πέσει το μάτι μου απ'το πρώτο βήμα στην λάβα. Αυτό το δώρο που λες, είχε σπάσει και το έχω χάσει.Μου είχαν πει κάποτε ότι αν κάποιος σου κάνει ένα δώρο με το ζόρι,ή δεν το έχει διαλέξει εκείνος,είναι εύθραυστο και χάνεται έτσι απλά. Έτσι την είχα πάθει. Σήμερα όμως είπα να επανορθώσω το λάθος του ανθρώπου εκείνου χωρίς να πιστεύω απαραίτητα στις δυσειδαιμονίες αυτές και να χαρίσω στον εαυτό μου αυτό που είχε χάσει. Ίσως να μην είναι ο λίθος αυτός που επιμένει να εισβάλλει στην ζωή μου ακόμα και σήμερα στο κείμενο αυτό.. Ίσως να είναι μια ψυχή μυστήρια. Ένα μυαλό που επιμένει να συγχύζει το δικό μου γιατί η ζάλη του απ'ότι φαίνεται είναι πολύ βαριά. Σήμερα όμως είπα να αγοράσω το πετραδάκι για μία Α' τύπου ασφάλεια,ένα φυλακτό  και μια γλυκιά υπενθύμιση της ζάλης αυτής. Περίπλοκα ακούγονται όλα,που να τα ζείς κιόλας. 
Η λάβα εν ζωή,ενεργή,καίει. Η έκρηξη θερίζει,λιώνει και καταστρέφει. Σαν ηρεμήσει όμως,όταν πλέων πεθαίνει η κάψη αυτή,δημιουργούνται ανομοιόμορφες πέτρες. Πανέμορφες και γαλήνιες. Θεαματικά και τα υφαίστια όταν βρίσκονται σε βαθύ ύπνο. Σαν ανθρώποι,τείνουμε να ελκυόμαστε απο υφαίστια κι ας ξέρουμε οτι η έκρηξη θα μας σημαδέψει. 
Άραζα στην κορυφή,ένας θόρυβος με προειδοποιούσε εδώ και κάτι νύχτες,ένας θόρυβος απειλητικός.Είχε πανσέληνο θυμάμαι,ώσπου άρχισε να ξεχειλίζει το υφαίστιο,αργά και επώδυνα. Δεν έτρεξα να φύγω,σαν αφελής ονειροπόλος ήλπιζα στην παύση του,ήλπιζα οι δυνατές μου άμυνες και δυνάμεις να ξελογιάσουν το κακό που ερχόταν. Πριν προλάβω να ενεργήσω,με κατατρόπωσε η δύναμη του υφαιστίου. Με έκαψε. Τα εγκαύματα είναι αιώνια,αν με παρατηρήσεις θα τα δείς. Φωνάζουν οι πληγές. Αλλά έχω επιβιώσει και είμαι σώα αλλά όχι αβλαβής. Οι βλάβες έχουν τρυπώσει μέσα μου. Τις αποκαλώ λάβες μα έχουμε εξοικειωθεί. 
Έτσι θυμήθηκα την κόλαση αυτή,αγοράζωντας την ζάλη μου ξανά. Είναι ο μόνος τρόπος να πετρώσει το συναίσθημα και να μ'αφήσει ήσυχη ο καπνός αυτός,εξοικειωμένη να με βρεί.