Saturday, August 20, 2016

The rest

Είναι αναπόφευκτο πλέων να μην θέλω να μεγαλώσω,να γίνω μια συνηθισμένη γυναίκα του σπιτιού ή της δουλειάς,των παιδιών και προπάντων ενός άνδρα. Δεν θέλω να ανήκω. Πιστεύω ολόψυχα στην ελευθερία,προσεύχομαι σε αυτή και ευελπιστώ να την κατακτήσω. Τις παρατηρώ καθημερινά,είναι ίσως το επάγγελμά μου. Το οποίο σε κάνει θες δεν θες να επικοινωνήσεις(όσο μπορείς δηλαδή..) με χιλιάδες άτομα την ημέρα.. Παρατηρώ το γυναικείο φύλο,τους δεσμευμένους και τους αδέσμευτους. Οι περισσότερες,υποτάσσονται στην ιδέα του υπηρετικού.Τρέχουν να προλάβουν την δουλειά και κατά την διάρκεια του τρεξίματος,τρέχουν στο σπίτι για να ετοιμάσουν το φαγητό του άνδρα που τόσο πολύ δεν ονειρεύτηκαν. Σιδέρωμα,καθαριότητα. Θέλουν να το λεν φροντίδα. Θέλουν να πιστεύουν οτι είναι εκπληρωμένες,ολοκληρώνουν ακόμη ένα στόχο απ΄την ζωή τους. Να ανοίξουν ένα σπιτικό,βολεμένες με έναν άνδρα που τις δέχεται ή μάλλων τις ανέχεται. Νομίζουν και ελπίζουν πως αυτό είναι το καθώς πρέπει. Είναι κι άλλες,οι σκύλλες,που τους τραβάν απ'την μύτη και σέρνοντάς τους νομίζουν πως αυτοί υποτάσσονται στην κυριαρχία τους. Αλλα όχι κυρά μου,ο άνδρας σου σε βαριέται,μπορώ να το δω εγώ κι όλοι άλλοι που περιτριγυρίζεσαι. Κυράδες σαν κι αυτές,βρέθονται μια φορά ή και παραπάνω με τις φιλενάδες τους σε μια καφετέρια ή σε ενα super chic resto-bar για να δείξουν πόσο ευτυχισμένες είναι. Η ευτυχία τους κρατά όσο και ο καφές που πίνουν. Δεν είμαι πεσσιμίστρια,ούτε τραγικοποιώ καταστάσεις. Είναι τα μάτια και τα αυτιά που που βλέπουν και ακούν. Λοιπόν,δεν θέλω ποτέ να γίνω σαν κι αυτές. Δεν ξέρω ποιόν να πρωτο-παρακαλέσω,αλλά σας παρακαλώ. Όχι.
Αυτό φυσικά εξαρτάται απο εμένα και μόνο,μια παράκληση όμως ίσως βοηθήσει το μυαλό μου να παραμείνει άγρυπνο.