Saturday, August 6, 2016

Wonderland

Μοιάζει με κινηματογραφική ταινία το τοπίο,οι σκέψεις και τα συμβάντα. Είχε απομακρυνθεί απ'την παρέα και τα βραχάκια όπου αράζαν,κατευθυνόμενη προς το αποχωρητήριο με αφορμή να απολαύσει την γαλήνη που την περιέβαλλε,την φυλούσε για τον εαυτό της που τόσο την λησμονούσε. Το βλέμμα της ήταν χαμηλά,περιεργαζόταν τα πέτρινα πλακάκια και επομένως τους κορμούς των δέντρων οι οποίοι φάνταζαν ταλαιπωρημένοι αλλά έκπεμπαν μια περίεργη λάμψη για το σκοτάδι της νύχτας εκείνης. Να γίνεσαι ένα με την φύση,να την νιώθεις και να νιώθεις την αγάπη και την τρυφερότητα που ξεχειλίζει απ' αυτή. Είχε φτάσει στους καθρέφτες του αποχωρητηρίου λοιπόν,κοίταξε για μια στιγμή τον εαυτό της και χαμογέλασε,γιατί ξέρει. Ξέρει οτι πίσω απ'τις μάσκες και τα θεατρικά,υπάρχει κάτι μακάριο,κάτι που θα την φωτίσει στην ζωή. Τα λάθη πολλά αγαπημένε ακροατή,είναι μερικοί χαρακτήρες που όπως βλέπεις,μοιάζουν ιδιόρρυθμοι,ανεξήγητοι. Βλέπωντάς την λοιπόν,έβλεπα μια μυστηριώδες αύρα,η οποία έμοιαζε σαν κάτι γαλαζοπράσινα συννεφάκια καλυμμένα απο ενα ελαφρύ γκρι περίγραμμα.Κάπου κάτι ζητούσε την ελευθερία του. Κάτι ήταν φυλακισμένο μέσα της,έχω ακούσει τις κραυγές αυτές,μα μάλλων τις έχω αμελήσει.