Friday, October 14, 2016

Travelling,unravelling

Έχω χάσει κάτι στην πόλη εκείνη. Η κατάλληλη παρότρυνση που θα με κάνει να γυρίσω πίσω. Να γυρίσω,να πάρω την πιο τοξική για μένα δόση. Ο δικός μου εθισμός δεν κατατάσσεται στα ναρκωτικά. Ο δικός μου έχει ανθρωπόμορφη όψη.
Δεν θα μπορούσα ποτέ να περιγράψω πλήρως τις επιδράσεις του πάνω μου. Πάντως όσο έχω αλλάξει άλλο τόσο μένω ίδια όσο είμαι κατά την επήρειά του. Πέφτουν οι ασπίδες μου και μένω άμαχη,απαθής στο να κρυφτώ,έτσι τα μάτια μου με προδίδουν εξωτερικεύοντας τα εσώψυχά μου.
Αυτό με κατέστρεψε. Το ότι είχα δωθεί,χωρίς να δω πρώτη εγώ τα εσώψυχα μου. Με κατέστρεψε,γλυκά και άθελα. Είναι χαρακτηριστική η αφέλεια και ο αυθορμητισμός μου. Ε λοιπόν,έτσι είχα αγαπηθεί,με τον τρόπο που δεν θα μπορούσα ποτέ η ίδια να αγαπήσω εμένα. Για αυτό τον λόγο ακριβώς μένω εδώ,επιμένωντας στον έρωτα μου αυτό,ο οποίος δεν έχει σβήσει μέρα . Έχω την τάση να τα βροντοφωνάζω και να είμαι περήφανη για αυτά που πιστεύω και νιώθω. Αντιθέτως με σένα. Έχω αναρωτηθεί αν αξίζουν κάποιες απ'τις γραπτές μου κραυγές να είναι αφιερωμένες σε 'σένα. Αναρωτιέμαι,ξεθαρρεύω,απαγοητεύομαι και νιώθω ξανά περήφανη που δεν χρειάζομαι καμία επαλήθευση απο σένα. Ίσως απλά έχω την ανάγκη να αγαπώ.. Ίσως. 
Ίσως είχα αρχίσει πιο ωραία το κείμενο αυτό. Ίσως συμβαίνει το αντίθετο. Ίσως τα "ίσως" μου να είναι οι αλήθειες που δεν θέλω να αντιμετωπίσω.