Monday, June 19, 2017

Who knows

Χαρά μου! Χάνεσαι,έρχεσαι-φεύγεις. Απρόσκλητη μπένεις-βγένεις μα κακία δε θα σου κρατούσα ποτέ. Ζωή μου,έχω απηυδήσει με σένανε. Μα δεν θα'θελα να χαθούμε. Θέλω να προσπαθήσουμε,να χτίσουμε. Ας είναι και φτωχικό,Ζωή μου,θέλω να με ακούς.
 Δεν είναι εφικτό. Δεν ξέρω αν θα μ'άρεσε κιόλας,ίσως σε βαριόμουνα και ίσως το δάκρυ μου να'ταν πιο βαρύ.Συγγνώμη καλή μου,είσαι το πολύτιμοτερο δώρο. 
Συγγνώμη κύριοι! Ο άνθρωπος γεννήθηκε αχόρταγος και άπληστος,αλλιώς θα'μασταν Θεοί. 
Κύριοι και Θεοί: Eγώ,η Ζωή μου και οι Δικές τους απολογούμαστε για αυτό και άλλα πολλά. Πιστεύουμε σε σας. Καμιά φορά σας καλούμε για καταστάσεις άμεσης ανάγκης. Τιμωρήστε μας γιαυτό,το ζητώ εγώ και η Δική μου,για δικαιοσύνη. Θα'θελα να ήμασταν περισσότερο δεμένοι ή και δεσμευμένοι,αλλά είμαι άνθρωπος,θνητός. Ξέρεις,δεν θες εξηγήσεις.
Θέλουν οι θνητοί όμως. 
Ίσως η γη έχει μολυνθεί απο ένα ξόρκι που έχουμε φτιάξει οι ίδιοι,είναι σαν μια ουσία που παγιδεύτηκε στον αέρα και ξαφνικά αναπνέοντάς την νιώθουμε μικροί θεοί. Φυσικά,καταφέρνουμε τα ακατόρθωτα συνάνθρωπε. Η μαγεία όμως λέγετε πως έρχετε με μια τιμή,που άκουσα πως πληρώνεται ακριβά. Η ουσία αυτή,σε κάνει να ξεχνάς τι είσαι και γιατί ήρθες στην γη αυτή. Γεννιέσαι κυβερνήτης,θέλοντας να κατακτήσεις ψυχές και άψυχα. Μέσα στην ζάλη σου θνητέ,σου διαφεύγει η φύση σου. Συγχυσμένο σε βρίσκω,γιατί στον καθρέφτη σου βλέπεις μια υπερδύναμη οπτασία,ενώ χωρίς την παρουσία του μοιάζεις και είσαι σαν κι εμένα και όλους τους άλλους που θεωρείς κατακτήσεις σου. Απίστευτο ;