Thursday, December 21, 2017

Ο σκοτεινότερος εγώ

Δηλητηριώδες οργή, κλειδώνομαι στον κόσμο μου. 
Δεν παλέβεται, αυτή η μάχη είναι καταδικασμένη και επαναλαμβανόμενη.
Το στόμα μου δεν μπορεί να λαλήσει, είναι ραμμένο απο θυμό. Αρρωστημένο θυμό τον λέω, δεν τα έχουμε βρει ακόμη. Λέω πως προσπαθώ, ίσως και να το εννοώ κάποτε, αλλά είναι Δύσκολος στην αντάμωση και είναι η είδους αντάμωση που δεν είναι επιθυμητή. Την μισώ, Τον μισώ. 
Μου χάριζουνε το εναύσμα για να αρχίσει η διαδικασία, το σκουρόχρωμο γεμάτο δίκτυα ταξίδι.

Όντως, είναι ένα δικτύωμα που σε παρασύρει στα αδιάβατα και κάθε φορά καινούρια μονοπάτια του μυαλού.
Θολώνεις, νιώθεις αδικημένος και επομένως αρχίζεις να ρίχνεις κεραυνούς, που δεν χαρακτηρίζονται εως αβλαβές συνθήκες.
Το ονομάζω "κατάσταση συρρικνωμένης συνείδησης".

Θέλω να μιλήσω, να "καθαρίσω", θέλω να με ακούσεις!
Δεν μπορώ. Έχω κλειδώσει ήδη τρεις φορές και έμεινα απ'έξω.
Έτσι σωπαίνω, δεν με ακούς καθαρά. Ξέρω πως με διαβάζεις. Διαβάζεις την κίνησή μου, διαβάζεις τα μάτια μου τα οποία βλεπουνέ μακριά απ'την όψη σου. Σου μιλάω ώρες ατελείωτες, μα δεν αρθρώνω λέξη. Στα έχω πει χίλιες και άλλες τόσες φορές ως τώρα. Αλλά δεν με ακούς, δεν σε Αφήνουν να με ακούσεις.
Εσυ με την στάση μου, μπένεις στον δικό σου μικρό παραλογισμό, στις δικές σου σκοτεινές εκδοχές, γιατί δεν ξέρεις.
Δεν σου Επιτρέπουμε να περάσεις αυτή την στιγμή. Εμείς και Αυτοί.
Τα βρίσκετε καλύτερα Εσείς, τουλάχιστον σε αφήνει να εκφράζεσαι με την ομιλία, με κοιτάς.
Εγώ δεν μπορώ, όχι τώρα.
Τους πολεμώ, τους καταπατώ, μα στην τελική, τους τρέφω και με τρέφουν πίσω. Μακάρι να μην είμασταν κοντά, ποτε ξανά, μακάρι να μπορούσα να Τους κλειδώσω και να τους πετάξω όσο πιο μακριά γίνεται. Μην νομίζεις οτι δεν το έχω δοκιμάσει, έρχονται πίσω. 
Μόλις με κουράσουν οι βαριές ασπίδες μου και τις παραμερίζω, ορμάνε και εισβάλλουν σε όλο το είναι μου.

Αυτοί, οι απαίσιοι...
Η Οργή και το Εγω.